Ένα κουτί & μια βαλίτσα ...

Σ'ένα κουτί στοίβαξες όλα σου τα όνειρα

και μια βαλίτσα γέμισες, με μύριες αναμνήσεις

Ολάκερη η ζωή σου, ένα κουτί και μια βαλίτσα ...

Σκέφτεσαι, δεν επλούτησες πολύ

όλα σου τα υπάρχοντα χωρούν στα δυο σου χέρια

Μα έτσι κι αλλιώς, μονάχα αυτά θα πάρεις όταν φύγεις ...

Σ.Σ

Θέλω ...

Θέλω έξω να βγω δυνατά να φωνάξω

θέλω τόσα να πω και τόσα ν'αλλάξω
...

Θέλω να γράψω για πληγές που μέσα μου δακρύζουν

να αποτυπώσω τις ζωές που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω όλη τη γη, να δω όσα την ορίζουν

και κάθε μέρα που ξυπνά, να γίνομαι παιδί

Θέλω να αλλάξω ουρανό και το Σταυρό του Νότου

σαν τον κοιτούν τα μάτια μου να βλέπουνε ψηλά

γλώσσα θρησκεία και φυλή, πηγές αιώνιου φόβου

να τις ντυθώ σαν φόρεμα που λάμπει στα χρυσά

Θέλω ξυπόλητη να βγω στον ήλιο να χορέψω

να σκαρφαλώσω σε κορφές απάτητων βουνών

να τα μετρήσω από ψηλά, τη μοναξιά ν'αντέξω

και να πετάξω στα φτερά περήφανων αετών

Θέλω να γίνομαι βροχή για εκείνους που διψάνε

για τα παιδιά που σβήνουνε να γίνομαι τροφή

χάδι που φέρνει γιατρειά σ'εκείνους που πονάνε

να πάψω κάθε πόλεμο και να γενεί γιορτή

Θέλω να φύγω μακριά, να ζήσω σ'άλλους τόπους

θέλω να γίνω όλα αυτά που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω σ'άλλη γη με αληθινούς ανθρώπους

ανθρώπους με εντιμότητα και καθαρή ψυχή

Σ.Σ

RACHMANINOFF-RHAPSODY

Chopin's Raindrops

Beethoven Moonlight Sonata (Sonata al chiaro di luna)

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν…

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...

Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν...

Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς…
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;

Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα
Μονάχα ακούμπησέ τους

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

Σ.Σ

Ζωή & Θάνατος ...

Της θλίψης μου μαχαίρια κοφτερά

που κομματιάζουν των ονείρων μου τις σάρκες

Φως που το μέριασε η σκιά

φωτιά που θέριευε και ξάφνου έγινε στάχτες

Φτερά σπασμένα που γινήκανε σπαθιά

και χαρακώνουν των ελπίδων μου τα χρόνια

Πνοή που σώπασε στο χρόνο ξαφνικά

ανθοί που ανάσαιναν μα κάψανε τα χιόνια

Ζωή και θάνατος χορεύουνε μαζί

μεσ'το καράβι ετούτο που μας πάει

Κι αν το ξεχνάς πως είσαι ακόμα ζωντανή

βαθιά πληγή να στο θυμίσει καρτεράει

Σ.Σ.

Πες μου ...

Πες μου πού παν τα όνειρα κάθε αυγή σα φεύγουν

και τ'άστρα πού βαδίζουνε άμα σβηστεί το φως

Πού πάει η ελπίδα σα χαθεί, πού κρύβεται το γέλιο

κι οι νύχτες που μας έκαιγαν, πώς γίνονται καπνός

Πες μου τι απόγινε η χαρά, το δάκρυ πού στεγνώνει

και τ'άγγιγμα πού βρίσκεται σα γίνει λησμονιά
Πού πάει η αγάπη όταν αργεί, πώς στέρεψε το χάδι

που έντυνε το σώμα μας σα στοργική αγκαλιά

Πες μου ο ίσκιος πού γυρνά, ο ήλιος πού κοιμάται
πού ηρεμούν τα σύννεφα σαν πέσει η βροχή
Οι λέξεις απ'τα χείλη μας πού παν να αναπαυθούνε
σαν ξεχαστούν τα λόγια μας που είχαν ειπωθεί

Πες μου πού ζει ο έρωτας, το πάθος πού φωλιάζει

τα μάτια πού κοιτάζουνε σαν κλείνουνε σφιχτά

Πες μου τι γίνεται η πνοή σα μοιάζει να παγώνει

αφήνοντας ασάλευτη μια ζωντανή καρδιά

Σ.Σ

ΖΗΣΕ !

Έξω βρέχει μα εγώ, έναν ήλιο φορώ

και μια εσάρπα από χρώματα ρίχνω στους ώμους

Σ'εναν κόσμο μουντό, με Χειμώνα καιρό

βγαίνω βόλτα στους έρημους δρόμους

Το νερό της βροχής, πως ξεπλένει θαρρείς

ό,τι θάμπωνε τούτο τον κόσμο

Κι ο αέρας μακριά, διώχνει την καταχνιά

που τα μάτια μας γέμιζε φόβο

Γύρω δέντρα γυμνά και κλαδάκια μικρά

Αντιστέκοντα δίχως να ξέρουν

Πότε θα'ρθει ξανά, να τα ντύσει ζεστά

Ο Απρίλης που τόσο προσμένουν

Οι φωλιές αδειανές, περιμένουν κι αυτές

πότε θα'ρθουν ξανά χελιδόνια

Στέκουν πάντα ψηλά και θωρούν μακριά

αγναντεύοντας πέρα απ'τα χιόνια ...

Η βροχή σταματά κι ένας ήλιος δειλά

απ'τα σύννεφα μέσα προβάλλει

Σα χρυσάφι λαμπρός, σαν παράδεισου φως

μπρος τα μάτια μας "ΖΗΣΕ" φωνάζει !

Τα παιδιά με χαρά βγαίνουν στη γειτονιά

και με γέλια ξανά τη γεμίζουν

Κι εμείς ξέρουμε πια, πως σε κάθε γωνιά

πάντα οι άνθρωποι ξέρουν να ελπίζουν

Σ.Σ

Θα'θελα να 'μουν ...

ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ....

EL CORAZON ...

http://www.youtube.com/watch?v=I51MRUjMJkU&feature=autoshare

Καλημέρα !

Μέρα που έφτασες χαμόγελο φέρνεις
ήλιο στα βλέφαρα, τον πόνο μας παίρνεις

Φέρνεις αρώματα σπάνιων μίσχων
θύμισες κι όνειρα πολύτιμων φίλων

Αχτίδες το πέπλο σου και μας σκεπάζεις
καινούργια ζωή κάθε μέρα χαράζεις

Σ.Σ.

ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - Βασίλης Μπαμπανιάρης

Ο θόρυβος της σιωπής ...

Με ξύπνησε μια ήσυχη νύχτα, o εκκωφαντικός θόρυβος της σιωπής του θανάτου...

Τόσο σοκαριστικά δυνατός, που έκλεισα βιαστικά τ'αφτιά μου - μα και τα μάτια μου μαζί, λες και θα εμπόδιζα έτσι τη σιωπή να κουρνιάσει στα σωθικά μου

Τα έκλεισα τόσο δυνατά, που θαρρώ μόνα τους άρχισαν να δακρύζουν

Μ' αγκάλιασες τρυφερά και με ρώτησες γιατί κλαίω

Δεν ήξερα τι να σου πω

Προσπάθησα, μα δε μπορούσα να μιλήσω...

Φαίνεται, πως όσο σφιχτά κι αν σφαλίσεις τα μάτια σου

Η σιωπή του θανάτου βρίσκει πάντα το δρόμο της

Σ.Σ

Σε μια πόλη παλιά ...

Με λυτά τα μαλιά
Σε μια πόλη παλιά τριγυρνάω
Με φουστάνι μακρύ
και σανδάλια, χλωμή, περπατάω

Ο αέρας ψυχρός
Σα χειμώνας καιρός, με χτυπάει
Μα η ύπαρξή μου ζεστή
δεν τον νοιώθει στιγμή να φυσάει

Τη σκιά μου ζητώ
Το φθαρτό μου εαυτό αναζητάω
Να του πω ότι ζω
είμαι ακόμα εδώ, καρτεράω

Ξάφνου, νάτη, εκεί
Στο παγκάκι, σκυφτή, με κοιτάζει
Με τα μάτια κλειστά
και τα χείλη βουβά, μα τρομάζει

Πλησιάζω αργά
Και το χέρι δειλά ακουμπάω
Στα σφιχτά της μαλλιά
της τα λύνω απαλά, τη φιλάω

"Μη φοβάσαι μικρή
Η ζεστή σου ψυχή δεν κρυώνει
Μεσ'την πόλη αυτή, που είναι τόσο ψυχρή
Μόνο η σάρκα πονάει και ματώνει"

Με κοιτάζει ξανά
Με τα μάτια ανοιχτά, που γυρνάω
Σε μια πόλη παλιά
με λυτά τα μαλλιά,  προχωράω


Σ.Σ.

Ελπίδα ....

 

Σε ψάχνω ...

Μεσ’το πλήθος που τρέχει
κι απορεί μα δε βλέπει
όσα γύρω του βίαια αλλάζουν

Σ’έναν ήλιο που καίει
μα τη σάρκα που τρέμει
τα κεριά δε μπορούν να ζεστάνου

Στον αέρα που πνέει
μα τη γη που αναπνέει

πνιγηρά-μαύρα νέφη σκεπάζουν

Μεσ’τη φύση που ουρλιάζει
μα όσο κι αν σε τρομάζει
τα ουρλιαχτά της για λύση δε φτάνουν

Στα ποτάμια που σβήνουν

και ρωγμές μόνο αφήνουν
καθώς το άνυδρο χώμα χαράζουν

Σε ψάχνω…

Μεσ’τα μάτια που κλαίνε
Στα παιδιά που δε φταίνε
Για έναν κόσμο που άλλοι τους φτιάχνουν …

Σ.Σ.

Η Μορφή του ....

Λέξεις που ζωγραφίζετε με εικόνες την ψυχή μου
πάρτε καμβά και χρώματα και φτιάξτε τη μορφή του

Βάλτε έναν ήλιο κόκκινο να δείχνει την καρδιά του
τ'άπειρα τ'άστρα τ'ουρανού, για τα κρυφά ονειρά του

Πάρτε της δύσης χρώματα, φύλλα του φθινοπώρου
και αποτυπώστε στον καμβά, τ'όμορφο πρόσωπό του

Της Άνοιξης ανθόκηπο φτιάξτε για κάθε ελπίδα
για το ζεστό το βλέμμα του, την πιο λαμπρή αχτίδα

Βαθιά γαλάζια θάλασσα για να χωρά η ψυχή του
σαν τον κοιτούν τα μάτια μου, έτσι είναι η μορφή του

Σ.Σ.

Άσε με ...

Άσε με να παίξω λίγο ακόμα

περνάει η ζωή και μεγαλώνω

Άσε με να τρέξω λίγο ακόμα

υπάρχουν δρόμοι που δεν πρόλαβα να τρέξω

Άσε με να γελάσω λίγο ακόμα

σκληραίνει ο κόσμος και το γέλιο λιγοστεύει

Άσε με να ονειρευτώ λίγο ακόμα

στα όνειρά μου οι χειμώνες ξεθυμαίνουν

Άσε με να εμπιστευτώ λίγο ακόμα

φοβούνται οι άνθρωποι και μένουνε μονάχοι

Άσε με να ελπίζω λίγο ακόμα

πως θα'ρθει η μέρα που ο κόσμος θα μονιάσει

Άσε με

Λίγο ακόμα

Να θυμάμαι πώς θέλω να ζήσω ... !

Σ. Σ.

Στιγμές ....

Ίχνη στο χρόνο οι στιγμές

Γυμνές σιωπές που θέλουν να τις ντύσεις

Βάλε τους χρώματα πολλά

Μα κοίτα μην καλύψεις όλα όσα θέλουν να σου πουν

Τη γύμνια τους δε σκιάζονται, το χρόνο δε φοβούνται

   Για σένα ο χρόνος είναι αυτές

Και μόνο αυτές μπορούνε

   Να σε κρατάνε ζωντανό

 Μάθε κρυφά να τις ακούς

Νιώσε τη μυρωδιά τους

 Δες με τα μάτια της καρδιάς

  Διάβασε τη σκιά τους

Θα σε διδάξουνε πολλά

Αν νοιάζεσαι να μάθεις

Να βρεις τον τρόπο που αποκτάς

  Φτερά για να πετάξεις

Στιγμές που αιώνια θα κρατούν σου υπόσχονται να μείνουν

Άμα ντυθούν με χρώματα, από όνειρα αν γίνουν

Κι αυτό σημαίνει ν'αγαπάς

Να ντύνεις τις στιγμές σου

Με ελπίδα, πίστη και χαρά, σα να 'τανε ποτέ σου -

Ποτέ σου να μην πέθαινες, για πάντα να κρατούσες

   Αυτές τις μαγικές στιγμές, που πάντα αναζητούσες ...

Σ. Σ.

Γεννέθλια ....

Μη μου μιλάς για τα χρόνια που φύγαν

Τ'αγαπώ...

Μαζί και τις ρυτίδες μου

Δεν τις φοβάμαι ούτε αυτές!

Μονάχα εκείνες της ψυχής έμαθα να φοβάμαι

μα τις απέφυγα κι αυτές

Ξέρω πως έφταιξα, πως έκλαψα, λάθη πως έκανα πολλά

μα εκείνα μ'έφεραν εδώ

Για να μπορώ τώρα να πω, πως είμαι Ευτυχισμένη

Για να μπορώ τώρα να δω

όσα η ζωή αληθινά, να δώσει περιμένει

Μα όταν έρθει η στιγμή!
Να νιώσεις, να εκτιμήσεις
κάθε της δώρο και γιορτή, που φέρνει για να ζήσεις

Κι εμένα μου ΄φερε πολλά

μα μη βιαστείς να κρίνεις
Όχι, δεν είναι η ομορφιά. τα πλούτη που ελπίζεις

Αγάπη είναι, αληθινή !

   που αν θέλεις να τη ζήσεις, μάθε εσύ πρώτα ν'αγαπάς
   Κι αν πρέπει χρόνια να μετράς προτού να τη γνωρίσεις

ας είναι ...

Ας είναι ο λόγος που γερνάς !

Σ.Σ.

Ζωή ....

Ανάμεσα στο "αύριο" και στο "χθες"

σ'αυτά που σε σκοτώνουν κι όλα αυτά που θες

Ανάμεσα στο "πώς" και στο "γιατί"

    ολόκληρη η ζωή σου μια αφορμή

Να κλάψεις, να γελάσεις, να χαρείς

να νιώσεις, να αγαπήσεις και να ονειρευτείς

Ανάμεσα στο "θες" και στο "μπορείς"

στο φως ή το σκοτάδι αν θα ζεις

Τραγούδα, γέλα, παίξε σαν παιδί

ένα παιδί θυμήσου μόνο είσαι κι εσύ

κάθε σου σκέψη ελεύθερη κι αγάπης να'ναι ευχή
και σάρκα από τις σκέψεις σου θα γίνεται η ζωή

Σ. Σ.

Τώρα που ήρθαν οι γιορτές, θυμάμαι ....

Τώρα που ήρθαν οι γιορτές, θυμάμαι...

Θυμάμαι το χρώμα και τις μυρωδιές που είχαν κάποτε

όταν εγώ ήμουν παιδί...

Ίσως να φταίει που οι μεγάλοι βλέπουν πάντα πιο πολλά

και χάνουν έτσι τη μαγεία στις εικόνες

Αυτή που κρύβεται στην παιδική ματιά

και κάνει όμορφη την πιο άχαρη απ'όλες

Θυμάμαι που ξυπνούσαμε αχάραγα ακόμη

τις γειτονιές να ντύσουμε με παιδικές φωνούλες

που τραγουδούσαν κάλαντα

Κι όταν στων δρόμων τις γωνιές βρισκόμασταν

απ'τις φωνές γνωρίζαμε ποιός ήταν

φού τα πρόσωπα απ' το σκοτάδι κρύβονταν...
Κι ας ήταν νυσταγμένα... τα'νιωθες όμως γελαστά

Μια "καλημέρα" βιαστική ίσα που λέγαμε

για ν'ανταμώσουμε ξανά το μεσημέρι

στων ίδιων δρόμων τις γωνιές

Τους κόπους μας ν'αθροίσουμε σα θησαυρό πολύτιμο

και σε βιτρίνες παιχνιδιών να τρέξουμε

Ελπίζοντας ο γέροντας από τη Καισαρεία

μεσ'το μακρύ ταξίδι του απάνω στο έλκηθρό του

το δέντρο μας να θυμηθεί απ'το λαμπρό του αστέρι

και κάτω απ'τα στολίδια του

το πιο όμορφο παιχνίδι του απ'όλα να μας φέρει

Κι ύστερα τρέχαμε...

Θαρρείς κι οι μυρωδίες μας δείχνανε το δρόμο για το σπίτι

Μύριζαν τότε οι γειτονιές...
Γλυκά και κουραμπιέδες
μελομακάρονα ζεστά
πιατέλες μελομένες που μας περίμεναν κρυφά

Μύριζαν πίττες και ψωμί, μπισκότα με κανέλλα

που έφταναν στις μυτούλες μας με αγάπη ζυμωμένα

Με αγάπη, σαν το στόλισμα που κάναμε στο σπίτι

μέσα σε γέλια και χαρές, τραγούδι και παιχνίδι

Την "Άγια Νύχτα" του Χριστού στο χρόνο που παλιώνει

"τα χιόνια στο καμπαναριό" στο χρόνο που ζυγώνει...
Στιγμές που μοιάζαν μαγικές και φέρνανε τις νύχτες

στις παιδικές τις κάμαρες, όνειρα και ελπίδες

Ελπίδες για τον κόσμο μας...
Με αγάπη στολισμένο

τραγούδια, γέλια, μυρωδιές και χρώματα φτιαγμένο

Για έναν κόσμο λαμπερό με οδηγό τ'αστέρια

με δώρα αθωότητα κι αγνότητα πλεγμένα

Για έναν κόσμο μυστικό, που όσο κι αν μεγαλώσεις

χρώματα, γεύσεις, μυρωδιές, θυμάσαι να ενώσεις

Κι αν ίσως όχι  σαν παιδί να νιώσεις μαγεμένο

 το σπίτι σου στα σύννεφα να θυμηθείς χτισμένο...

Σ. Σ.

Ανθρώπων Πληγές ....

Λέξεις κι εικόνες

Φιγούρες πολλές

Τι να πιστέψεις

Σε τόσες φωνές

Δάκρυ και γέλιο

Aνθρώπων ζωές

Σκληρά χαραγμένες

Χαμένες ψυχές

Μέρα και νύχτα

Σωπαίνεις μα κλαις

Πώς να γιατρέψεις

Αυτές τις πληγές ....

Σ. Σ.

Αν κάθε φορά που σε σκέφτομαι

άνθιζε στον κήπο μου ένα λουλούδι ,

θα περπατούσα για πάντα

σ'έναν ατέλειωτο, πανέμορφο κήπο ....

Αν μπορούσα να πιάσω ένα αστέρι κάθε φορά που με κάνεις να χαμογελώ, θα κρατούσα όλο τον ουρανό στην παλάμη του χεριού μου ...

H Πηγή της Ζωής ....

Η Αγάπη...
Αυτή που ζει πάνω και πέρα από το θάνατο.
Αυτή που συνθλίβει τη ματαιοδοξία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου.

Η μόνη ουσιαστική δύναμη σ'αυτή τη ζωή αλλά και πέρα από αυτήν.Σ'ένα ταξίδι στο χωροχρόνο, στο αέναο, στο ουσιαστικό, στο αιώνιο...

Όχι αυτή που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε αγάπη... 'Οχι αυτή που ζητά, απαιτεί, προσκολλάται, μειώνει, καταπιέζει, ακυρώνει, απομυζεί και εκμηδενίζει... που τολμά να "ντύνεται" με κάτι τόσο ιερό και να κλέβει ό,τι μπορεί από αυτό, για να μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή της, προσδοκώντας να μη γίνει αντιληπτή η αληθινή της ταυτότητα... που βάφεται στο χρώμα του χρυσού για να τονίσει τη δήθεν σπουδαιότητα και τον πλούτο της, καταφέρνοντας μόνο να τονίζει έτσι τη ματαιοδοξία και την κενότητά της...

Όχι... όχι αυτή !

Αυτή, που ζει μέσα στο ανθρώπινο σώμα, αναγνωρίζοντας πως η αλήθεια της - η ύπαρξη της, ζει προσωρινά εκεί... με μια άκρως πνευματική υπόσταση... μια υπόσταση που της επιτρέπει να ταξιδεύει στο χρόνο...

Ύπαρξη αιώνια, αστείρευτη, που καταργεί το θάνατο και ζει εκεί που τίποτα δεν αλλοιώνεται.. εκεί που η φθορά της σάρκας αδυνατεί να την αγγίξει ή να τη βλάψει  απελευθερώνοντάς την από τα δεσμά της ύλης ...
Εκεί που μονάχα εξελίσσεται, δυναμώνει και γίνεται Πηγή ... για περισσότερη Αγάπη ... για περισσότερη Ζωή ...

"The Fountain" ...
Ένα "παζλ" από κομμάτια τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά... κομμάτια που μόλις βρουν τη σωστή τους θέση, ολοκληρώνουν μια εικόνα τόσο ξεκάθαρη και σχεδόν μαγική... κομμάτια που αποτυπώνουν την αγάπη στο μεγαλείο της, απαλλαγμένη από τη φθορά και τις δεσμεύσεις ...

Αγάπη .... Υπέρβαση ....
Έννοιες συχνά συνώνυμες ...υπέρβαση του χρόνου, της ύλης, των προσωπικών αναγκών, των επίγειων στόχων...υπέρβαση του θανάτου, του φόβου, της αίσθησης της απώλειας ...

ΑΓΑΠΗ
Αυτή που ολοκληρώνει, προστατεύει, εξυψώνει ... που γίνεται εφαλτήριο πνευματικών στόχων και δημιουργίας ... αυτή που κατανοεί, που συμπληρώνει και που ενώνει στο διηνεκές

Τις Ψυχές ...

(Mε αφορμή την ταινία "The Fountain" του Darren Αronofsky)

Σ. Σ.

Ξημερώνει ....

Αλλιώτικα ξημερώνει η μέρα μέσα στην αγκαλιά σου
Σα να ξυπνάει απ'την ανάσα σου... να βγαίνει απ'το κορμί σου
Κι αν πάντα λάτρευα τον ήλιο το πρωί

Δυο ήλιους έχω τώρα να λατρεύω όταν τα μάτια σου κοιτώ
στην πρώτη λάμψη της αυγής
Κι αν κάποτε τα όνειρα τις νύχτες με ταξίδευαν
Είναι τα χέρια σου που με κρατούν τώρα σφιχτά
και σε ταξίδια μαγικά με σεργιανούν
τις μέρες και τις νύχτες μας ...

Σ.Σ.