Είναι Η Ζωή Μου ....

Είναι οι νύχτες που μεθάνε απ'το άρωμά σου

Είναι τ'αστέρια που φωτίζουν τα φιλιά

Είναι οι μέρες που αρχινούν στην αγκαλιά σου

Είναι τα γέλια που γεννιούνται απ'τη χαρά ...

Είναι ο Χειμώνας που ζεσταίνει ο έρωτάς σου

Είναι το βλέμμα σου που καίει σα φωτιά

Είναι τα λόγια που μου λέει η καρδιά σου

Είναι τα μάτια σου που χάνομαι βαθιά ...

Είναι τα όνειρα που κάνουμε τις νύχτες

Είναι οι δρόμοι που βαδίζουμε μαζί

Είναι η αγάπη σου που διώχνει όλες τις λύπες

   Είναι η ζωή μου που έχει αρχίσει απ'την αρχή ...

Στέβη Σαμέλη

Ουρανός ....

Λεν,

πως τα πάντα χάνονται στο χθες

Τίποτα δε ζει πολύ μου λεν

τα πάντα ξεψυχούν ...

Λεν, πως ό,τι αγαπήσεις πιο πολύ

σβήνεται στου χρόνου την αφή

   γίνεται λόγια που σιωπούν ...

Μα εγώ,

ξέρω πως υπάρχει Ουρανός

όμορφος, γαλάζιος, φωτεινός

που ζει παντοτινά ...

Που ο ήλιος βγαίνει κάθε αυγή,

τ'άστρα του φωτίζουνε τη γη

κι αστράφτουν μαγικά ...

Που τα σύννεφα δε ζουν πολύ

χάνονται στην πρώτη τη βροχή

κι αφήνουν χρώματα ...

Χρώματα που ζουν παντοτινά

μέσα στη δική μας την καρδιά

Αν ξέρει ν'αγαπά ...

Κι εγώ,

Ξέρω πως το πόσο σ'αγαπώ

δε χωράει σ'άλλο Ουρανό

μικρότερο απ'αυτό ...

Που ο ήλιος βγαίνει κάθε αυγή

τ'άστρα του φωτίζουνε τη γη

κι αστράφτουν μαγικά ...

Που τα σύννεφα δε ζουν πολύ

χάνονται στην πρώτη τη βροχή

κι αφήνουν χρώματα ...

Χρώματα που ζουν παντοτινά

μέσα στην δική μας την καρδιά

που ξέρει ν'αγαπά ...

Γι'αυτό,

ξέρω πως για πάντα θα'μαι εδώ

να σου ψιθυρίζω "σ'αγαπώ"

Για πάντα όσο Ζω ...

Κι όταν θα'χω φύγει απ'τη ζωή

ξέρω πως θα είμαστε μαζί

στον ίδιο Ουρανό ...

Σ.Σαμέλη

Μισό Πορτοκάλι ....

Πάντοτε έψαχνα να βρω το άλλο μου μισό

σαν πορτοκάλι που το κόψανε στα δύο...

Σα μισοφέγγαρο που ανέτειλλε λειψό

μέσα στης νύχτας τη σιωπή, έξω στο κρύο...

Πως δεν υπάρχει μου 'λεγαν, πως είναι ουτοπικό

να ψάχνεις να βρεις μια ζωή εκείνον που σου μοιάζει...

Που εκείνος είναι αλλιώς εσύ, κι εσύ σε αρσενικό

κι οι δυο στον άλλο βρίσκουνε αυτόν που τους ταιριάζει...

Μα εγώ το πίστευα βαθιά πως κάποια μέρα θα τον βρω

γιατί τον ένιωθα εκεί, σε κάθε αναπνοή μου...

Θα με κοιτάξει, θα τον δω και σα να ήταν πάντα εδώ

σαν πορτοκάλι ολόκληρο θα κάνει τη ζωή μου...

Και τότε, φάνηκες εσύ ....

Σ.Σαμέλη

Πώς Να Κρατηθώ Μακριά Σου .... (Live/Acoustic)

Αν κάθε φορά που σε σκέφτομαι

άνθιζε στον κήπο μου ένα λουλούδι ,

θα περπατούσα για πάντα

σ'έναν ατέλειωτο, πανέμορφο κήπο ....

Αν μπορούσα να πιάσω ένα αστέρι κάθε φορά που με κάνεις να χαμογελώ, θα κρατούσα όλο τον ουρανό στην παλάμη του χεριού μου ...

Ο Χορός του Έρωτα ....

Της Άνοιξης παιχνίδι θάρρησα πως ήταν
οι πεταλούδες που μεσ'το κορμί μου φώλιασαν
κι έναν τρελό χορό αρχίσαν να χορεύουν...
Τι κι αν Χειμώνας ήτανε ακόμη ...

Θα γελαστήκαν κι αυτές σκέφτηκα...
θα ξεχαστήκαν μέσ'το χρόνο και το Νοέμβρη μπέρδεψαν με Απρίλη...

Ήταν γλυκός ετούτος ο Νοέμβρης...
έμοιαζε πιότερο με άνοιξη, παρά με αρχές χειμώνα...
Ίσως γι'αυτό μπερδεύτηκαν κι αρχίσαν να χορεύουν...
Μα ήτανε όμορφα πολύ και χόρεψα μαζί τους...
Κι έλεγα πως θα μάθουνε δεν είν'η εποχή τους
και σύντομα θα φύγουνε...
Μα εκείνες δε φαινόντουσαν πως το'χανε σκοπό τους
και ο χειμώνας πέρναγε μεσ' τον τρελό χορό τους...

Έτσι έφτασε η Άνοιξη, που όλο γι'αυτές μιλούσε
και πιο γοργά χορεύανε κάθε ώρα που περνούσε...
Άστες για λίγο σκέφτηκα, αυτή 'ναι η εποχή τους
πόσο ακόμα θα μπορούν με πείσμα να γυρίζουν;
Μα βιάστηκα όπως φαίνεται το πείσμα τους να κρίνω

αφού όσο κι αν καλοκαίριαζε, εκείνες συνεχίζαν
μεθώντας απ'τα άρωματα της φύσης πoυ μυρίζαν...

Τότε είπα πως θα ζαλιστούν και πια θα εγκαταλείψουν
μα εκείνες συνεχίζανε κι άλλο να στροβιλίζουν...
Έφταιγε το γλυκό κρασί, το ολόγιομο φεγγάρι
που όμορφα τις ζάλιζε κι άλλαζε το ρυθμό τους
και με καινούργια βήματα στόλιζε τις φιγούρες τους
κάθε λεπτό που πέρναγε, στον όμοφο χορό τους...
Τις ζάλιζε η θάλασσα, η μουσική, τα γέλια,
τα όνειρα κι οι αγκαλιές κάτω απ'τα πεφταστέρια...

Και έφτασε το φθινόπωρο και ψύχρανε ο αέρας
και νότισε ο ουρανός και μύρισε το χώμα
σημάδια πως κρυφτήκαν πια ο ήλιος και το χρώμα...
Σύννεφα μαζευτήκανε, που δώσανε τα σκήπτρα
στις πρώτες στάλες της βροχής, που είπα θα τις διώξουν...
Μα φαίνεται πως κι η βροχή, τους δίνει απ'το ρυθμό της

γιατί όσο κι αν δυναμώνει αυτή, το ίδιο κι ο χορός τους...

Τώρα το ξέρω πια καλά, δεν πρόκειται να φύγουν...
γιατί δεν είναι οι εποχές που θρέφουν τη ζωή τους
μα ο έρωτας που ατέλειωτος θρέφει την ύπαρξή τους...
Κι αν ένας χρόνος πέρασε δίχως να τις κουράσει
ξέρω πως δε θα κουραστούν ποτέ...
μόνο θα συνεχίζουν...

Κάθε Σεπτέμβρη να κερνούν γλυκό κρασί στα δύο
σε μαξιλάρες στο χαλί και στων κεριών το ημίφως
και το Νοέμβρη να μεθούν...

Χορεύοντας για δύο...


Στέβη Σαμέλη

Στο Δρόμο του Φεγγαριού ....

Επειδή σ' αγαπώ
και στην αγάπη ξέρω να μπαίνω
σαν πανσέληνος από παντού .....

He Fills My Heart ....

Where do I begin ...
To tell the story of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love he brings to me
Where do I start ...

He fills my heart with very special things
With angels' songs, with wild imaginings
He fills my soul with so much love
That anywhere I go, I'm never lonely
With him along, who could be lonely
I reach for his hand, it's always there...

Light of my life ....

Every star in the sky

Shines more brightly when you're at my side

You are the beat of my heart
You are the light of my life....

Μαζί σου ....

Κάθε καινούργια μέρα, ένα ταξίδι ατέλειωτο ...
Σε μέρη ηλιόλουστα ...
Σε μέρη μαγικά ...

Μαζί σου ....


ΣΣ

H Πηγή της Ζωής ....

Η Αγάπη....
Αυτή που ζει πάνω και πέρα από το θάνατο... αυτή που συνθλίβει τη ματαιοδοξία και τη ματαιότητα αυτού του κόσμου...

Η μόνη ουσιαστική δύναμη σ'αυτή τη ζωή αλλά και πέρα από αυτήν... σ'ένα ταξίδι στο χωροχρόνο, στο αέναο, στο ουσιαστικό, στο αιώνιο...

Όχι αυτή που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε αγάπη!

Αυτή που ζητά, απαιτεί, προσκολλάται, μειώνει, καταπιέζει, ακυρώνει, απομυζεί και εκμηδενίζει... που τολμά να "ντύνεται" με κάτι τόσο ιερό και να κλέβει ό,τι μπορεί από αυτό για να μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξή της, προσδοκώντας να μη γίνει αντιληπτή η αληθινή της ταυτότητα... που βάφεται στο χρώμα του χρυσού για να τονίσει τη δήθεν σπουδαιότητα και τον πλούτο της, καταφέρνοντας μόνο να τονίζει έτσι τη ματαιοδοξία και την κενότητά της...
Όχι... όχι αυτή !!

Αυτή που ζει μέσα στο ανθρώπινο σώμα, αναγνωρίζοντας πως η αλήθεια της - η ύπαρξη της - ζει προσωρινά εκεί ... μα με μια άκρως πνευματική υπόσταση... μια υπόσταση που της επιτρέπει να ταξιδεύει στο χρόνο ...

Ύπαρξη αιώνια, αστείρευτη, που καταργεί το θάνατο και ζει εκεί που τίποτα δεν αλλοιώνεται.. εκεί που η φθορά της σάρκας αδυνατεί να την αγγίξει ή να τη βλάψει και ίσως μόνο την απελευθερώνει από τα δεσμά της ύλης ...
Εκεί που μονάχα εξελίσσεται, δυναμώνει και γίνεται Πηγή ... για περισσότερη Αγάπη ... για περισσότερη Ζωή ...

"The Fountain" ...
Ένα "παζλ" από κομμάτια τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά... κομμάτια που μόλις βρουν τη σωστή τους θέση, ολοκληρώνουν μια εικόνα τόσο ξεκάθαρη... και σχεδόν μαγική... κομμάτια που αποτυπώνουν την Αγάπη στο μεγαλείο της, απαλλαγμένη από τη φθορά και τις δεσμεύσεις ...

Αγάπη .... Υπέρβαση ....
Έννοιες συχνά συνώνυμες ...
Υπέρβαση του χρόνου, της ύλης, των προσωπικών αναγκών, των επίγειων στόχων... Υπέρβαση του θανάτου ... του φόβου ... της αίσθησης της απώλειας ...

ΑΓΑΠΗ....
Αυτή που ολοκληρώνει, προστατεύει, εξυψώνει ... που γίνεται εφαλτήριο πνευματικών στόχων και δημιουργίας ... αυτή που κατανοεί, που συμπληρώνει και που ενώνει στο διηνεκές ....

Τις Ψυχές ......

(Mε αφορμή την ταινία "The Fountain" του Darren Αronofsky)

Στέβη Σαμέλη

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ....

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
πώς να ντυθούν με λέξεις της ψυχής μου τα χρώματα ...
Να ζωγραφίσω το βλέμμα σου που φυλακίζει τα όνειρά μου
και τ΄άγγιγμά σου που σα ρούχο το κορμί μου έχει φορέσει
σαν ένα με τη σάρκα μου ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
πώς να βαφτούν με χρώμα οι στιγμές του ονείρου ...
Να αποτυπώσω στο χαρτί τις μέρες και τις νύχτες μας
και κάθε λέξη να ποτίσω απ' το άρωμά σου ...
μυρωδιά βραδυνής θάλασσας με ίχνη από καπνό ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
πώς ν'ακουστούν όσα τα μάτια ομολογούν ...
Να περιγράψω όσα τα βλέμματα φλύαρα φανερώνουν
και όσα οι ανάσες μαρτυρούν σα δυναμώνουν
ίδια άγρια κύματα που προσπαθούν να φιληθούν με τ'άστρα ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
πώς να ειπωθούν τα "σ'αγαπώ" που μας πετούν ψηλά ...
Να τραγουδήσω αυτά που άγγελοι τους πρέπει να τα πούνε
και να βρω στίχους μαγικούς που υφαίνονται από έρωτα
κι αγγίζουν την καρδιά ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Μα πιό πολύ ...

Πώς να μιλήσω γι'αυτήν την αγκαλιά .... !

Στέβη Σαμέλη

Ευχή Σ'ένα Αστέρι ....

Κάποτε έπεσε ένα αστέρι ...
"Ευχήσου" λένε "και θα'βγει αληθινό" ...

Δεν ξέρω αν το πίστεψα, μα ευχήθηκα ...
δειλά και πονεμένα ...
ευχήθηκα για σένα ... κι ας μη σε γνώριζα ...
υπήρχες ; ή ζούσες μόνο στα όνειρά μου ;
ένας μικρός Θεός ... το άλλο μου μισό ....

"Αν δεν πιστεύεις μη ζητάς" λένε ... μα πίστευα ...
φοβόμουν κι έλεγα πως όχι ... αλλά πίστευα ...
πως κάποια μέρα θα 'ρθεις ...
όχι ν'αλλάξεις τη ζωή μου, μα να τη συμπληρώσεις ...
όχι να βάλεις χρώματα, μα να τ'απλώσουμε μαζί ...

"Αν το πιστεύεις γίνεται" θ'ακούσεις να σου λένε ...
μα αν το πιστεύεις μόνο εσύ και πάλι είναι μισό ...
όμως εγώ στον ύπνο μου έβλεπα τη μορφή σου ...
και τη φωνή σου άκουγα ... και σ'ένιωθα εδώ ...
και όσα αστέρια πέφτανε, την ίδια την ευχή μου
άκουγαν απ'τα χείλη μου...

Δεν ξέρω αν όλες οι ευχές στα πεφταστέρια βγαίνουν...
μα η δική μου ακούστηκε ... και φάνηκες εσύ ...
Λένε πως βγαίνει μοναχά ό,τι ήτανε γραμμένο ...
μα τότε το αστέρι μας, μας άκουσε μαζί
την ίδα ευχή να κάνουμε ....

Κάποτε πέφτει ένα αστέρι ...
"Ευχήσου" λένε "και θα'βγει αληθινό"...

Όμως εγώ δεν έχω πια άλλες ευχές να κάνω ...
μονάχα που χαμογελώ ...
και για τους άλλους εύχομαι... που ίσως σαν εμένα
ψάχνουν στ'αστέρια για να βρουν το άλλο τους μισό ...


Στέβη Σαμέλη

Ξημερώνει ....

Αλλιώτικα που ξημερώνει η μέρα μέσα στην αγκαλιά σου ...
Σα να ξυπνάει απ'την ανάσα σου... να βγαίνει απ'το κορμί σου...
Κι αν πάντα λάτρευα τον ήλιο το πρωί ...
Δυο ήλιους έχω τώρα να λατρεύω όταν τα μάτια σου κοιτώ
στην πρώτη λάμψη της αυγής ...
Κι αν κάποτε τα όνειρα τις νύχτες με ταξίδευαν ...
Είναι τα χέρια σου που με κρατούν τώρα σφιχτά
και σε ταξίδια μαγικά με σεργιανούν ....
τις μέρες και τις νύχτες μας ....

Στέβη Σαμέλη

Ένα Κακό Όνειρο ....

Είδα στον ύπνο μου πως έφευγες ...
Πως κάποια μάγισσα σε έπαιρνε μακριά ...
Πως με κοιτούσε φθονερά σαν σε κρατούσε ...

Μα ξύπνησα κι ήσουν ακόμα εκεί ...
Να με κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου ...
Να με κοιτάς και να μου λες πως μ'αγαπάς ...

"Ενα κακό όνειρο ήταν"είπες και με φίλησες ...

Δεν τις φοβάμαι πια τις μάγισσες !
Πώς να χωρέσουνε σ'αυτή την αγκαλιά ...
Πώς να μπορέσουνε να βλάψουν την αγάπη ...

Έκλεισα πάλι τα μάτια και κοιμήθηκα γλυκά ...
Δεν είδα μάγισσες ετούτη τη φορά ...
Δεν είδα ούτε όνειρο...

Όνειρο ζω όταν ξυπνώ .... !


Στέβη Σαμέλη

Τι Παραμύθι Να Σου Πω ....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω όταν στην αγκαλιά μου γέρνεις για να κοιμηθείς ;

Ποιά ιστορία παλιά ή του μυαλού, που να μιλάει για αγάπη μόνο και για όνειρα που γίνονται αλήθεια;
Ποιές λέξεις να σου ψιθυρίσω να διώξουν τις έννοιες σου μακριά και τόπους να σου φέρω εδώ να βάλεις τα όνειρά σου....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω
όταν τα μάτια σου θέλουν να κλείσουν και να ονειρευτούν;
Ποιά ξωτικά, να σε οδηγήσουν για να ξεχαστείς εκεί
στη χώρα του ποτέ που τα παιδιά μένουν παιδιά για πάντα...

Νεράιδες να σου τραγουδούν τους πιο όμορφους σκοπούς χορεύοντας, για να χαμογελούν τα καστανά σου μάτια....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω
που να μιλάει για Ιππότες και για Πρίγκηπες όμοιους κι αντάξιούς σου...
Για θησαυρούς ατέλειωτους, πολύτιμα πετράδια,
ίδια με όσα κρύβεις στης ψυχής, τ'απάτητα μονοπάτια;

Θα σου μιλήσω για έναν Πρίγκηπα, που ενώ είχε τα πάντα
ένιωθε πάντοτε μισός γιατί δεν είχε αγάπη...
Για ένα κορίτσι αλλιώτικο που έψαχνε στο φεγγάρι
το άλλο της μισό να βρει... μα το 'χανε μαγέψει
να το 'βρει, αν ένας πρίγκηπας

τ'αληθινό της πρόσωπο μπορέσει να μαντέψει...

Θα σου μιλήσω για τους δυο, που έφτιαχναν εικόνες
κάθε βραδυά που αντάμωναν κοιτώντας το φεγγάρι
μέσα απ'τα μάτια της ψυχής κι έπλεκαν τα όνειρά τους...
Για τ'άστρα που κεντούσανε του φεγγαριού το δρόμο
για να τους πείσουν να διαβούν και να 'βρουν την αγάπη
στη θάλασσα που τους χώριζε, μα έβλεπε την καρδιά τους...

Τη θάλασσα που στόλιζε κοχύλια τους γυαλούς της
φτιαγμένα από τα όνειρα κι από τα δάκρυά τους
που ήτανε όμορφα πολύ, ίδια με τις ψυχές τους...
Ψυχές που μοιάζανε σα μια... και ήτανε γραμμένο,
να γνωριστούν, να σμίξουνε σε μία τις ζωές τους...

Για ένα φεγγάρι θα σου πω, που γέμισε μια νύχτα
για να πλανέψει και τους δυο... το φόβο να νικήσουν
να αφεθούν, να αγαπηθούν, ζωή μαζί να ζήσουν...
Για δυο μισά που ενώθηκαν και λύσανε τα μάγια
σαν ανταμώσαν μια στιγμή που θα 'τανε για πάντα
το δρόμο του σα διάβηκαν μία βραδυά με πίστη...

Για έναν Πρίγκηπα μισό κι ένα μισό κορίτσι ....


Στέβη Σαμέλη

Μου 'ταξες ταξίδι να με πας
όσο μακριά ο κόσμος φτάνει ....
πού αλλού καρδιά μου να με πας ;
πήγα στον παράδεισο και φτάνει ....

Καληνύχτα ....

Καληνύχτα ...
Καληνύχτα ...
Χίλιες φορές καλή σου νύχτα ....
Η πίκρα αυτή του "χωρισμού" έχει μια γλύκα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει ....

Shakespeare - Romeo and Juliet
(Από τη σκηνή του μπαλκονιού)

Η Πιο 'Ομορφη Θάλασσα ....

Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών ...
Είμαστε μεσ'το δικό μας κόσμο . . .

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει ...

Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα ...

Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ακόμα ζήσει ...

Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ’όλα ...
Δε στο ‘χω πει ακόμα . . .

Nazim Hikmet

Της Μοίρας Οι Γραμμές ....

Είναι της μοίρας σου οι γραμμές που μου ταιριάζουν
Είναι της μοίρας μου οι γραμμές που σε ζητούν
Κάθε ρυτίδα που μας χάραξε πριν γεννηθούμε ακόμα
Κάθε σημάδι άλλου καιρού από ίχνη που σιωπούν....

Πόσες ζωές σε ξέρω αλήθεια πριν να έρθεις ....
Πόσες φορές σου έχω φωνάξει "σ'αγαπώ" ....
Πόσες στιγμές έχω κρυφτεί στην αγκαλιά σου ....
Ποιός θα μου πει πόσες ζωές μαζί σου ζω ....

Πόσο παράξενο στ'αλήθεια να σε ξέρω
πριν σε γνωρίσω, πριν σ'ακούσω, πριν σε δω
Πόσο παράξενο να νιώθω τ'άγγιγμά σου
πριν σ'ανταμώσω, πριν να έρθεις, να'σαι εδώ ....

Ησουν εκείνος που ερχόταν στα όνειρά μου
σα μια σκιά με τη δική σου τη μορφή
Ησουν το χάδι που κυλούσε στα μαλλιά μου
κάθε φορά που κάποιο δάκρυ είχε βγει ....

Ησουν το βλέμμα που ζητούσε το δικό μου
σε κάθε αστέρι και σε κάθε ανατολή
Ησουν το χέρι που κρατούσε το δικό μου
σε κάθε ανάμνηση που σ'ένιωθα εκεί ....

Ποιός ξέρει άραγε ο χρόνος τι θα φέρει
τι είναι γραμμένο να περάσουμε μαζί
Ποιός ξέρει αν θα χωριστούμε αύριο
ή αν θέλει η μοίρα να γεράσουμε μαζί ....

Μα δε με νοιάζει αλήθεια ο χρόνος τι θα φέρει
δε με τρομάζει, δε φοβάμαι, δε ρωτώ
Ξέρω πως όπως ήσουν πάντα στη ζωή μου
ξέρω πως ό,τι και να γίνει θα 'σαι εδώ ....

Είναι της μοίρας οι γραμμές που μας ενώνουν
είναι οι λέξεις, οι σιωπές και οι στιγμές
Όλα όσα έχεις στην καρδιά σου φυλαγμένα
όλα όσα κρύβω στης καρδιάς μου τις πτυχές ....

Στέβη Σαμέλη

Κοιμήσου Επάνω Μου ....

Ηλιοβασίλεμα στα βάθη των ματιών σου
που στη ζωή κανείς δεν έχει ξαναδεί
κι εγώ αστέρι λαμπερό στον ουρανό σου
να σε προσέχω μην κι ο ύπνος σου χαθεί ....

Όλες οι στάλες της αγάπης κι αν στεγνώσουν
σ΄ένα παράθυρο που κρέμασα σχοινί
από το μαύρο και τ' ασήμι των μαλλιών σου
απ΄την καρδιά μου ένα κόκκινο φιλί ....

Κοιμήσου επάνω μου και σκέπασέ με
γίνε ο κόσμος μου ο ιδανικός
κοιμήσου επάνω μου κι αγκάλιασέ με
με την αλήθεια σου σβήσε το φως ....

Θα'Θελα να 'μουν κιθάρα ανάμεσα στα χέρια σου ....
Να με χαϊδεύεις και να τραγουδάω την ψυχή σου ....

Σ.Σ

Θα 'Θελα Να΄Μουν ....

Θα ΄θελα να 'μουν Ουρανός ....

Για σένα κάθε νύχτα ν'ανάβω όλα τα αστέρια μου και το φεγγάρι ολόγιομο να βγάζω βόλτα κάθε βράδυ για να φωτίζει το δρόμο σου.... Και κάθε μέρα, με το χαμόγελό του να σε φωτίζει ο ήλιος μου κι οι αχτίδες του να σε τυλίγουνε ζεστά να μην κρυώνεις ....

Θα 'θελα να 'μουν Θάλασσα ....
Να ταξιδεύω τα όνειρά σου σε μέρη μαγικά, που όμοια τους δεν έχουν δει και χάρτες ναυτικοί δεν τα χωράνε... Στον κοραλλένιο μου βυθό να σε πηγαίνω όταν πονάς, για να ξεχνάς... και όσους κρύβω θησαυρούς να σου χαρίζω ... αφού για σένα φυλαγμένους είχα ....

Θα ΄θελα να 'μουν Άνοιξη ....
Με χρώματα και μυρωδιές να ντύνω τη ζωή σου... Τα χελιδόνια τ'ουρανού να στέλνω κάθε μου πρωί, να σε ξυπνούν κελαηδιστά και κάθε βράδυ μου, αγιόκλημα και γιασεμιά για να σε νανουρίζουν με το γλυκό τους άρωμα... να 'ναι γλυκά τα όνειρά σου ....

Θα 'θελα να 'μουν λιμάνι ....

Nα σε καρτερώ κι ανέμους να ημερεύω... Σαν έρχεσαι, τις έννοιες σου να διώχνω μακριά και την ψυχή σου να μπορώ να γαληνεύω όταν από φουρτούνα φτάνεις... Να σε νταντεύω στοργικά μέχρι να αναθαρρήσεις και φύγεις πάλι για άλλους προορισμούς... και τότε υπόσχεση να δίνω, πως θα 'μαι πάντα εδώ προσμένοντάς σε πάλι να 'ρθεις ....

Θα 'θελα να 'μουν χρωματιστό μελάνι στην πένα της ζωής...

Τις πιο όμορφες λέξεις να σου γράψω, τις πιο φωτεινές εικόνες να σου φτιάξω, τα πιο μεγάλα όνειρα να ζωγραφίσω για σένα... Να κυλήσω ρυθμικά πάνω στις άγραφες σελίδες της γεμίζοντάς τες με έμπνευση κι ελπίδα και χαρά, σ'ένα βιβλίο ατέλειωτο, φτιαγμένο με όση αγάπη αντέχεις ....

Όμως

Δεν είμαι ουρανός να σ'αγκαλιάζω από ψηλά, ούτε και θάλασσα μέσα μου να σε κλείνω... Δεν είμαι Άνοιξη να κάνω τα όνειρα γλυκά, μήτε λιμάνι, απάγγιο σου να γίνω... Να ζωγραφίσω δεν μπορώ κι οι λέξεις μου φτωχές πολλές φορές μου βγαίνουν ....

Δεν είμαι τίποτα από αυτά ....
Είμαι μονάχα μια αγκαλιά ζεστή που σε κρατάει
που υπόσχεται να είναι εκεί και να σε καρτεράει ....
Να ταξιδεύει τα όνειρα, γλυκά να τα ποτίζει
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σε νανουρίζει ....

Στέβη Σαμέλη

Πανσέληνος Απόψε ....

Απόψε ο ουρανός στολίστηκε για σένα ...
Έβγαλε βόλτα το φεγγάρι του ολόγιομο
Για να φωτίζει το δρόμο σου εκεί που πας ...


Το κοιτώ και βλέπω τα μάτια σου ...
Εκεί είναι το φεγγάρι που αγαπώ ...
Το κοιτώ και βλέπω τη μορφή σου ...
Γιατί εκεί ζει ό,τι αγαπώ ...

Απόψε θα με βρεις εκεί ...
Εκεί που ανταμώνουν οι ψυχές ...
Στο φως και στις σιωπές . . .

Σ.Σ

Υπάρχουν Άνθρωποι Που Περπατούν Σκυφτοί ....

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί ...
Σα να κουβαλούν στους ώμους τους τον ουρανό ολόκληρο ...
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά. Τον ήλιο δεν τον βλέπουν. Πώς να τον δουν; Πώς να κοιτάξεις τον ήλιο αν δε μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους... κανέναν δεν κοιτάζουν άλλωστε. Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν πως νιώθουν αόρατοι... Ίσως γι'αυτό και δεν κοιτούν κανένα. Γιατί νομίζουν πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν... Αν σου μιλήσουν... γατί δε μιλούν. Όχι με λόγια που θ'ακούσεις τουλάχιστον... Πώς να μιλήσουν οι άνθρωποι που δε φαίνονται; Πώς ν'ακουστούν...;

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και σε κοιτάξουνε κι αυτοί, τότε θα καταλάβεις ότι το βάρος που κουβαλούν στους ώμους τους, δεν είναι άλλο απ'αυτό που κουβαλούν μεσ'στην ψυχή τους....

Η θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους, η πίκρα που ζωγραφίζεται στο βλέμμα τους, η απογοήτευση που σφίγγει τ'αγέλαστα χείλια τους, η μοναξιά που ασχημαίνει το πρόσωπό τους... Μην απορήσεις μάτια μου... Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους....

Μη φοβηθείς και μη βιαστείς να φύγεις... Το δύσκολο ήταν να τους δεις... Μα αφού τους είδες, μείνε... πλησίασέ τους... μίλα τους...
Να είσαι υπομονετικός. Μην αισθανθούν τη λύπη σου... κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς... κι ας πέρασες από δίπλα τους τόσες πολλές φορές... Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάξεις σαν κι αυτούς... ; Ίσως να πρέπει να αισθανθείς κάτι από τη μοναξιά τους για να μπορέσεις να τους δεις. Να αισθανθείς πως θα μπορούσες να 'σαι εσύ, ή κάποιος που αγαπάς ... Μα αν γίνει έτσι, μείνε... και νιώσε τους.... Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο. Γιατί είναι περήφανοι πολύ. Κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου, θα γίνουν πιο σκυφτοί....

Λένε πως όσοι περπατούν σκυφτοί, μέσα τους θέλουν να επιστρέψουν στη μήτρα που τους γέννησε... εκεί που ένιωθαν τόσο ασφαλείς... σ'ένα μικρούλη κόσμο τόσο δα, που μόνο διπλωμένος αντέχει κανείς... μα αντέχει την αγάπη του... κι αυτή είναι μεγάλη... Γι'αυτό δεν την ξεχνάς. Πώς να το κάνεις άλλωστε; Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου.... μοναχά πονάει αν δεν την έχεις...

Γι'αυτό θα προτιμούσαν αν μπορούσαν να ξαναδιπλωθούν για να τη νιώσουν πάλι, στον κόσμο εκείνο, τον μικρό... Αφού τούτος εδώ, είναι πολύ μεγάλος... και κακός... και άδικος... ψυχρός... χωρίς στάλα αγάπη... Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι ;

Μην απορήσεις αν σου πουν πως είναι εντάξει. Τι περιμένεις να σου πουν; Πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι; Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό ... μα συνηθίζεται πικρά ....
Ίσως ακούς πως είσαι δυνατός αν αγαπάς. Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις ... κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς ....

Γι'αυτό, μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις. Κοίτα απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου. Βλέπεις, η θλίψη δε μπορεί τα μάτια που γελάνε... Μίλα τους λοιπόν με την καρδιά και χαμογέλασέ τους. Μην πεις τίποτα... μονάχα ακούμπησέ τους... βάλε το χέρι σου στον ώμο τους... απαλά... θυμήσου τι βάρος κουβαλούν...

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...! Πρόσεξε, μην τρομάξεις...! Είναι που θα νιώσουν το χέρι σου να σηκώνει το βάρος τ'ουρανού τους και το κορμί τους να ισιώνει δυνατά... Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη μα θα χαμογελάσουν... δειλά... πολύ δειλά... πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά... στον ουρανό... Και τότε, θα κλείσουνε τα μάτια τους γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν.... Γιατί θα θυμηθούνε το φως που είχαν στην καρδιά.... κι ίσως και να δακρύσουν... μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά ....και τότε...
θα μιλήσουν ....

Στέβη Σαμέλη

(Αν έχεις τόση αγάπη, θυμήσου εκείνους που τους λείπει...)

Πάνε τώρα μέρες που δεν σου 'πα "Σ'αγαπώ"
μα η αγάπη μου για σένα δυναμώνει .....
Πριν να έρθεις ήμουνα στον άνεμο φτερό
τώρα δέντρο που πολύ βαθιά ριζώνει .....

Είναι Οι Σιωπές Εκείνες Που Φωνάζουν ....

Είναι στιγμές, που οι σιωπές μπορούν να πουν όσα δεν λεν' οι λέξεις ....
Τότε, οι φωνές σιωπούν ....
Μα είναι οι σιωπές εκείνες που φωνάζουν ......

Λες και τα χείλη μένουν σφαλιστά για να ακουστούν μόνο οι ανάσες .... σα να μην πρέπει τίποτα να βλάψει τη σιωπή που απλώνεται σα νύχτα που κυλάει αργά ....
Που τα μάτια λες και μπαίνουν στην ψυχή και βλέπουν κάθε σπιθαμή της... και τότε, ξεχνούν τις άμυνές τους ... εγκαταλείπουν τους φόβους τους ... κι αφήνονται ....

Αφήνονται στ'όνειρο, σαν καράβι που σηκώνει τα λευκά πανιά του, γεμάτα ελπίδες για το ταξίδι που αρχίζει ....

Σαν ταξιδιώτες που ξεκινούν να βρουν το θησαυρό που ονειρεύονταν....
Σαν τον πιστό που αναζητά να φτάσει στο Θεό του....

Αφήνονται στις ανάσες που ακούγονται μαζί ....

Σα μια φωνή, που τραγουδά γλυκά νανούρισμα του παραμυθιού....

Σαν τέλεια συγχορδία σε μελωδία παιδικού ονείρου ....
Σαν καλοκουρδισμένη κιθάρα σ' ένα κονσέρτο για δύο ....

Αφήνονται στα χέρια που πλέκονται μαζί σα δυνατός δεσμός ....
Σαν κρίκοι αλυσίδας καραβιού που τίποτα δεν σπάει ....
Σα στίχοι εμπνευσμένου τραγουδιού που ήταν πάντα σην ψυχή

Αφήνονται στις καρδιές που χτυπούν δυνατά ....
Σαν τα φτερά του αετού που σκίζουν τον αέρα με ορμή
πηγαίνοντας ψηλά ... πολυ ψηλά ....
Σαν άγρια κύματα που πολεμούν τα βράχια ....

Σα δυνατές καμπάνες, που η φωνή τους ακούγεται παντού....

Είναι στιγμές που οι σιωπές μπορούν να πουν όσα δε λεν΄οι λέξεις ....
Τότε, οι φωνές σιωπούν ....
Mα είναι οι σιωπές εκείνες που φωνάζουν....

- Σε έψαχνα ....

- Σε περίμενα ....

- Σα να 'σουν πάντα εδώ ....
- Σα να μην έλειψες ποτέ ....

- Άλλαξες τη ζωή μου ....

- Φώτισες την ψυχή μου ....

- Μη μ'αφήσεις ....

- Μη με προδώσεις ....

- Αγκάλιασέ με ....
- Αγάπησέ με ....

- Να με κρατάς σφιχτά ....
- Μη μ'αφήσεις ποτέ ....

- Δωσ'μου τα όνειρά σου ....

- Δωσ'μου την καρδιά σου ....

- Μη σταματάς να μου μιλάς ....
- Μη σταματάς να με κοιτάς ....

- Είμαι εδώ ....

- Σ'αγαπώ ....

- Σ'αγαπώ ....

Είναι στιγμές, που οι σιωπές μπορούν να πουν όσα δε λεν' οι λέξεις ....
Τότε, οι φωνές σιωπούν.....
Μα είναι οι σιωπές εκείνες που φωνάζουν.....


Στέβη Σαμέλη

Τα Μυστικά Τους Καλοκαίρια ....

Από τα πιο αγαπημένα ......

Μονόγραμμα .....

Στην Αγκαλιά Σου .....

Το Πιο Όμορφο Ουράνιο Τόξο ....

Από παιδί μου άρεσε να κρύβομαι στον κόσμο των ονείρων ....
Ίσως γιατί ο κόσμος μου δεν είχε χρώματα πολλά
κι εμένα τα όνειρά μου ήταν γεμάτα ουράνια τόξα ....

Θυμάμαι που σκαρφάλωνα ανυπόμονα στο πράσινο
για να μπορώ να βλέπω τον κόσμο από ψηλά με ελπίδα ....
Χαμογελούσε η ψυχή μου τότε, όπως χαμογελάει ο ήλιος στο ζεστό πρωί ....

Άλλοτε, ανέβαινα στο κόκκινο, το χρώμα της αγάπης
κι ας μην ήξερα ακόμα πόσο πιο κόκκινο θα γίνονταν το χρώμα της αργότερα ....
Τότε πετάριζε η καρδιά μου, σα σπουργιτάκι που αφήνει τη φωλιά ... μα με λαχτάρα τόση για το άγνωστο που ανοίγονταν μπροστά της ....

Κι άλλοτε, ανέβαινα στο μπλε ....
για να ταξιδεύω στης ψυχής μου τις θάλασσες ....
κι ήταν πολλές ... αλλού γαλάζιες κι ήμερες κι αλλού αγριεμένες
σαν άγριο άλογο που προσπαθούν να του φορέσουν χαλινάρι ....
μα κι έτσι ... πάντα μου άρεσαν οι θάλασσες ....

Πότε πότε, σταμάταγα στο κίτρινο για ν'αγναντεύω τον ήλιο
σαν κουρασμένος ταξιδιώτης που ξαποσταίνει στην πηγή ....
μα φρόντιζα πάντα ν'αποφεύγω το μενεξεδί
που μου 'φερνε λύπη στην καρδιά ....
και τα κατάφερνα ...!

Με μια μεγάλη δρασκελιά, πήδαγα στο πορτοκαλί
που φώτιζε ολοένα τα όνειρά μου ....
πιο πολύ... και πιο πολύ... μέχρι που γίνονταν λευκά ....
Μικρές, λευκές, χιλιάδες μαργαρίτες που απλώνονταν παντού
και με ξυπνούσαν σιγά σιγά με το λεπτό άρωμά τους ....

Μα με ξυπνούσαν σ'έναν κόσμο άχρωμο .... ή μενεξεδί ....
κι εμένα η δρασκελιά μου δεν έφτανε το πορτοκαλί
τόσο μικρή που ήταν έξω απ'τον κόσμο των ονείρων ....

Ως το πρωί που ξύπνησα κι ήσουν Εσύ εκεί ....
Να με κοιτάς και να κρατάς στα χέρια σου
ένα μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο ....!

"Καλημέρα !!! Δεν είναι όμορφα τα χρώματα; "
ρώτησες μ'ένα χαμόγελο πιο φωτεινό απ'το ουράνιο τόξο που κρατούσες και με τύλιξες γρήγορα μ'αυτό ....!
"Για να μη φοβάσαι να ξυπνήσεις" είπες ....
και μ' αγκάλιασες σφιχτά ....

Και τότε, το κόκκινο έγινε πιό κόκκινο από ποτέ ....
Κι ο κόσμος μου, το πιο φωτεινό, το πιο λαμπερό,
το πιο Όμορφο Ουράνιο Τόξο !!!


Στέβη Σαμέλη

Μονόγραμμα ....

Μικρός που είναι ο ουρανός
μπροστά στην αγκαλιά σου ....
χαράζει και στάζουν τα λεπτά ....
τα μάτια μας υγρά, στο πάτωμα γερμένοι
χαράζει κι ουρλιάζει η σιωπή ....

Αυτά που νιώθω κι όλα αυτά που ελπίζω
κι ό,τι αγαπάω πίσω θα τ'αφήσω ....
δωσ'μου, δωσ'μου μια αλήθεια
δωσ'μου ένα ψέμμα να πιαστώ ....

Σιωπή, δωμάτιο αδειανό
μονόγραμμα στον τοίχο
που 'χες χαράξει από παλιά ....
ραδιόφωνο μικρό που παίζει χαμηλά
χαράζει τα βλέφαρα βαριά ....

Αυτά που νιώθω κι όλα αυτά που ελπίζω
κι ό,τι αγαπάω πίσω θα τ'αφήσω ....
δωσ'μου, δωσ'μου μια αλήθεια
δωσ'μου ένα ψέμμα να πιαστώ ....

Βασίλης Μπαμπανιάρης

Όλα Αυτά Που Αγάπησα ....

Ζητιάνοι στους δρόμους, ζητιάνα ζωή
που φεύγεις και μένει μονάχα η στιγμή ....
σπασμένο το βλέμμα, του πόνου φιλί
κι η μόνη ελπίδα που έχω είσαι εσύ ....

Και όλα αυτά που αγάπησα
στην αγκαλιά σου τα 'κρυψα ....
εγώ κι εσύ σα δυο σταγόνες
μαζί μεσ' τους χειμώνες ....
εγώ κι εσύ, ένα κορμί, μια αναπνοή ....

Ζητάω να νιώσω, να γίνω παιδί
μα οι νύχτες βελόνες τρυπούν το κορμί ....
χαμένες οι σκέψεις μου σε αναζητούν
στα χρόνια που 'φύγαν, σ'αυτά που θα 'ρθουν....

Και όλα αυτά που αγάπησα
στην αγκαλιά σου τα 'κρυψα ....
εγώ κι εσύ σα δυο σταγόνες
μαζί μεσ' τους χειμώνες ....
εγώ κι εσύ, ένα κορμί, μια αναπνοή ....


Βασίλης Μπαμπανιάρης

Δωσ'μου Τα Όνειρά Σου ....

Σε λίγο ξημερώνει
μα κάποιοι ξαγρυπνούν ....
ξελογιασμένοι απ'την πλανεύτρα νύχτα
κοιτούν το φεγγάρι κι ονειρεύονται ...
ονειρεύονται κι ελπίζουν ...
σ'εναν κόσμο μαγικό ...
σ'εναν κόσμο αλλιώτικο ...
εκεί, που τα όνειρα γίνονται αλήθειες ...
και οι αλήθειες, όνειρα ....

Δωσ'μου τα όνειρά σου ....
θα τα φυλάξω στην ψυχή μου σαν άγιο δισκοπότηρο
σα μάνα που πήρε αγκαλιά το πρώτο της παιδί
σαν αγριοπούλι που κλείνει τα μικρά μεσ' τις φτερούγες του
για να μην τα πειράξει ο άνεμος ....

Δωσ'μου τα όνειρά σου ....
θα τα κεντήσω με χρώματα ....
όπως ο ήλιος τα σύννεφα στη δύση
όπως η Άνοιξη τους ξεραμένους κάμπους
όπως οι πεταλούδες τα πολύχρωμα και εύθραυστα φτερά τους....

Δωσ'μου τα όνειρά σου ....
θα τα ποτίσω με αρώματα ....
σα νυχτολούλουδο στην Αυγουστιάτικη νύχτα
σα θαλασσινό αεράκι στο πρώτο φως της μέρας
σα διψασμένο χώμα στη φθινοπωρινή βροχή ....

Δωσ'μου τα όνειρά σου ....
θα τα ταξιδέψω σαν άστρα στον καθαρό ουρανό
σαν περήφανα κατάρτια στη γαλάζια θάλασσα
σα σύννεφα που τρέχουν ν'ανταμώσουν το ουράνιο τόξο ....

Δωσ'μου τα ονειρά σου ...
για να μπορώ να ξαγρυπνώ μαζί σου ....
να κοιτώ το φεγγάρι και να ονειρεύομαι ....
να ονειρεύομαι και να ελπίζω ....
σ'ένα κόσμο μαγικό ....
σ'εναν κόσμο αλλιώτικο ....
εκεί, που τα όνειρα γίνονται αλήθειες ....
και οι αλήθειες, όνειρα ....


Στέβη Σαμέλη

Εικόνες ....

Με χρώματα του δειλινού ζωγραφισμένες στο βάθος τ'ουρανού...
Σημάδια από κραγιόνια και μπογιές που αφήνανε τα χέρια μας
όπου ακουμπούσαν τις ψυχές μας,
ψάχνοντας μονοπάτια αδιάβατα που βρήκαμε μαζί ...

Τυχαία ....

Εικόνες μελαγχολικές σαν Κυριακάτικα απογεύματα ...
Εικόνες τόσο τρυφερές σαν άγγιγμα μωρού ...
Εικόνες όμορφες, ζεστές, σαν Άνοιξη που ανθίζει ...
σαν ήλιος του μεσημεριού, σαν δάκρυ από χαρά ...

Εικόνες κόσμων μακρινών στα σύννεφα φτιαγμένων ...
παλέττες με ονειρόσκονη σε χέρια ονειροπόλων ...
καρδιές που ψάχνουν να σωθούν, το φόβο να ξορκίσουν ...
ζωές που ήταν ν' ανταμωθούν... ταξίδι μεσ' το χρόνο ...

Μοιραία ....

Εικόνες με αρώματα και χρώματα πλεγμένες ...
σαν το στεφάνι του Μαγιού, σαν κήπος της Λαμπρής ...
σαν ανθοστόλιστη εκκλησιά με πίστη ποτισμένη,
με πόνο, κλάμα και λιγμό, που ελπίζει στη χαρά ...

Εικόνες απ'τα μάτια μου που βλέπουν στα δικά σου,
φεγγάρια και πανσέληνους και άστρα της αυγής ...
Θάλασσες που ονειρεύονται, καθρέφτες της καρδιάς μου,
καράβια που ξεκίνησαν ταξίδι μιας ζωής ......

Εικόνες ......
δικές σου και δικές μου .......

Στέβη Σαμέλη

Δεσμός ....

- Τι σημαίνει «εξημερώνω»; είπε ο μικρός πρίγκιπας ...
- Είναι κάτι ξεχασμένο τώρα πια, είπε η αλεπού. Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς».
- Δημιουργώ δεσμούς;
- Ναι, βέβαια, είπε η αλεπού. Για μένα εσύ δεν είσαι ακόμη παρά ένα αγοράκι όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγόρια. Και δεν έχω την ανάγκη σου. Κι εσύ το ίδι0, δεν έχεις την ανάγκη μου.
Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες άλλες αλεπούδες. Μα, αν εσύ με εξημερώσεις, θα 'χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο.
Θα 'σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο... Θα 'μαι για σένα μοναδική στον κόσμο...
- Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πρίγκιπας ...

Υπάρχει ένα λουλούδι ... νομίζω πως μ' έχει εξημερώσει ...

Antoine de Saint Exupéry - Ο μικρός πρίγκηπας (απόσπασμα)

Ανάμεσα Στα Σύννεφα ....

Ανάμεσα στα σύννεφα ...
Eκεί σε είδα πρώτη φορά ...
Είχες δυο μάτια όλο φως σαν καλοκαιρινά απομεσήμερα
κι ένα χαμόγελο ζεστό σαν την άμμο του Αυγούστου ...

Περπατούσες και φώτιζες τον ουρανό,
τον ουρανό μου ...
Aγκαλιά με το φεγγάρι που ξεκίναγε το βραδυνό ταξίδι του
παίζοντας με τα σύννεφα κρυφτό όπως εμείς με το χρόνο ...

Το χρόνο που μας έφερε κοντά χωρίς πυξίδα,
σα να ναι αλλοτινός ...
παιχνίδι παίζοντας θαρρείς ελέγχοντας τις αντοχές μας
όπως το φεγγάρι με τις κορφές των δέντρων
που γέρνουν κάτω από το βάρος του ...

Ψιθύρισα, "Δε θέλω να χαθείς" ...
σα να μπορούσες να μ'ακούσεις ...
Kι εσύ, σα ν'άκουσες, με κοίταξες και χαμογέλασες ζεστά ...
"τι χρώμα έχει ο έρωτας ;" με ρώτησες ...
"το χρώμα των ματιών μου όταν σε κοιτάζουν" απάντησα ...

'Απλωσες το χέρι σου κι έπιασες το δικό μου ...
"Έλα μαζί μου", είπες σιγά ...
Σε ρώτησα ", πού πάμε;" ...
"Μια βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα ...
το χρόνο που μας έφερε κοντά να ξεγελάσουμε
και να κρυφτούμε
και την πυξίδα που έχασε να βρούμε πριν χαράξει ...
και χαθούμε" ....

Και ξεκινήσαμε ....
Ανάμεσα στα σύννεφα ....


Στέβη Σαμέλη

Η Αγάπη

Τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα ...
Αν είναι νά'ρθει θε να'ρθεί, δίχως να νιώσεις από πού
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβησμένα ...

Θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο,
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε ...
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποιά είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια 'ναι ...

Δεν ωφελεί να καρτεράς ... Αν είναι νά'ρθει, θε να'ρθει ...
κλειστά όλα νά 'ναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή,
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει ...

Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς,
κι έτσι ως την δεις, τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς ...
Αν είναι νά'ρθει θε να'ρθει ... Αλλιώς θα προσπεράσει ....

Κώστας Ουράνης