Ένα κουτί & μια βαλίτσα ...

Σ'ένα κουτί στοίβαξες όλα σου τα όνειρα

και μια βαλίτσα γέμισες, με μύριες αναμνήσεις

Ολάκερη η ζωή σου, ένα κουτί και μια βαλίτσα ...

Σκέφτεσαι, δεν επλούτησες πολύ

όλα σου τα υπάρχοντα χωρούν στα δυο σου χέρια

Μα έτσι κι αλλιώς, μονάχα αυτά θα πάρεις όταν φύγεις ...

 © Στέβη Σαμέλη

Θέλω ...

Θέλω έξω να βγω δυνατά να φωνάξω

θέλω τόσα να πω και τόσα ν'αλλάξω
...

Θέλω να γράψω για πληγές που μέσα μου δακρύζουν

να αποτυπώσω τις ζωές που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω όλη τη γη, να δω όσα την ορίζουν

και κάθε μέρα που ξυπνά, να γίνομαι παιδί

Θέλω να αλλάξω ουρανό και το Σταυρό του Νότου

σαν τον κοιτούν τα μάτια μου να βλέπουνε ψηλά

γλώσσα θρησκεία και φυλή, πηγές αιώνιου φόβου

να τις ντυθώ σαν φόρεμα που λάμπει στα χρυσά

Θέλω ξυπόλητη να βγω στον ήλιο να χορέψω

να σκαρφαλώσω σε κορφές απάτητων βουνών

να τα μετρήσω από ψηλά, τη μοναξιά ν'αντέξω

και να πετάξω στα φτερά περήφανων αετών

Θέλω να γίνομαι βροχή για εκείνους που διψάνε

για τα παιδιά που σβήνουνε να γίνομαι τροφή

χάδι που φέρνει γιατρειά σ'εκείνους που πονάνε

να πάψω κάθε πόλεμο και να γενεί γιορτή

Θέλω να φύγω μακριά, να ζήσω σ'άλλους τόπους

θέλω να γίνω όλα αυτά που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω σ'άλλη γη με αληθινούς ανθρώπους

ανθρώπους με εντιμότητα και καθαρή ψυχή

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν…

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...

Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν...

Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς…
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;

Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα
Μονάχα ακούμπησέ τους

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ζωή & Θάνατος ...

Της θλίψης μου μαχαίρια κοφτερά

που κομματιάζουν των ονείρων μου τις σάρκες

Φως που το μέριασε η σκιά

φωτιά που θέριευε και ξάφνου έγινε στάχτες

Φτερά σπασμένα που γινήκανε σπαθιά

και χαρακώνουν των ελπίδων μου τα χρόνια

Πνοή που σώπασε στο χρόνο ξαφνικά

ανθοί που ανάσαιναν μα κάψανε τα χιόνια

Ζωή και θάνατος χορεύουνε μαζί

μεσ'το καράβι ετούτο που μας πάει

Κι αν το ξεχνάς πως είσαι ακόμα ζωντανή

βαθιά πληγή να στο θυμίσει καρτεράει

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Πες μου ...

Πες μου πού παν τα όνειρα κάθε αυγή σα φεύγουν

και τ'άστρα πού βαδίζουνε άμα σβηστεί το φως;

Πού πάει η ελπίδα σα χαθεί, πού κρύβεται το γέλιο

κι οι νύχτες που μας έκαιγαν, πώς γίνονται καπνός;

Πες μου τι απόγινε η χαρά, το δάκρυ πού στεγνώνει

και τ'άγγιγμα πού βρίσκεται σα γίνει λησμονιά;
Πού πάει η αγάπη όταν αργεί, πώς στέρεψε το χάδι

που έντυνε το σώμα μας σα στοργική αγκαλιά;

Πες μου ο ίσκιος πού γυρνά, ο ήλιος πού κοιμάται
πού ηρεμούν τα σύννεφα σαν πέσει η βροχή;
Οι λέξεις απ'τα χείλη μας πού παν να αναπαυθούνε
σαν ξεχαστούν τα λόγια μας που είχαν ειπωθεί;

Πες μου πού ζει ο έρωτας, το πάθος πού φωλιάζει

τα μάτια πού κοιτάζουνε σαν κλείνουνε σφιχτά;

Πες μου τι γίνεται η πνοή σα μοιάζει να παγώνει

αφήνοντας ασάλευτη μια ζωντανή καρδιά;

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

ΖΗΣΕ !

Έξω βρέχει μα εγώ, έναν ήλιο φορώ

και μια εσάρπα από χρώματα ρίχνω στους ώμους

Σ'εναν κόσμο μουντό, με Χειμώνα καιρό

βγαίνω βόλτα στους έρημους δρόμους

Το νερό της βροχής, πως ξεπλένει θαρρείς

ό,τι θάμπωνε τούτο τον κόσμο

Κι ο αέρας μακριά, διώχνει την καταχνιά

που τα μάτια μας γέμιζε φόβο

Γύρω δέντρα γυμνά και κλαδάκια μικρά

Αντιστέκοντα δίχως να ξέρουν

Πότε θα'ρθει ξανά, να τα ντύσει ζεστά

Ο Απρίλης που τόσο προσμένουν

Οι φωλιές αδειανές, περιμένουν κι αυτές

πότε θα'ρθουν ξανά χελιδόνια

Στέκουν πάντα ψηλά και θωρούν μακριά

αγναντεύοντας πέρα απ'τα χιόνια ...

Η βροχή σταματά κι ένας ήλιος δειλά

απ'τα σύννεφα μέσα προβάλλει

Σα χρυσάφι λαμπρός, σαν παράδεισου φως

μπρος τα μάτια μας "ΖΗΣΕ" φωνάζει !

Τα παιδιά με χαρά βγαίνουν στη γειτονιά

και με γέλια ξανά τη γεμίζουν

Κι εμείς ξέρουμε πια, πως σε κάθε γωνιά

πάντα οι άνθρωποι ξέρουν να ελπίζουν...

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Καλημέρα !

Μέρα που έφτασες χαμόγελο φέρνεις
ήλιο στα βλέφαρα, τον πόνο μας παίρνεις

Φέρνεις αρώματα σπάνιων μίσχων
θύμισες κι όνειρα πολύτιμων φίλων

Αχτίδες το πέπλο σου και μας σκεπάζεις
καινούργια ζωή κάθε μέρα χαράζεις!

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ο θόρυβος της σιωπής ...

Με ξύπνησε μια ήσυχη νύχτα, o εκκωφαντικός θόρυβος της σιωπής του θανάτου...

Τόσο σοκαριστικά δυνατός, που έκλεισα βιαστικά τ'αφτιά μου - μα και τα μάτια μου μαζί, λες και θα εμπόδιζα έτσι τη σιωπή να κουρνιάσει στα σωθικά μου

Τα έκλεισα τόσο δυνατά, που θαρρώ μόνα τους άρχισαν να δακρύζουν

Μ' αγκάλιασες τρυφερά και με ρώτησες γιατί κλαίω

Δεν ήξερα τι να σου πω

Προσπάθησα, μα δε μπορούσα να μιλήσω...

Φαίνεται, πως όσο σφιχτά κι αν σφαλίσεις τα μάτια σου

Η σιωπή του θανάτου βρίσκει πάντα το δρόμο της ...

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Σε μια πόλη παλιά ...

Με λυτά τα μαλιά
Σε μια πόλη παλιά τριγυρνάω
Με φουστάνι μακρύ
και σανδάλια, χλωμή, περπατάω

Ο αέρας ψυχρός
Σα χειμώνας καιρός, με χτυπάει
Μα η ύπαρξή μου ζεστή
δεν τον νοιώθει στιγμή να φυσάει

Τη σκιά μου ζητώ
Το φθαρτό μου εαυτό αναζητάω
Να του πω ότι ζω
είμαι ακόμα εδώ, καρτεράω

Ξάφνου, νάτη, εκεί
Στο παγκάκι, σκυφτή, με κοιτάζει
Με τα μάτια κλειστά
και τα χείλη βουβά, μα τρομάζει

Πλησιάζω αργά
Και το χέρι δειλά ακουμπάω
Στα σφιχτά της μαλλιά
της τα λύνω απαλά, τη φιλάω

"Μη φοβάσαι μικρή
Η ζεστή σου ψυχή δεν κρυώνει
Μεσ'την πόλη αυτή, που είναι τόσο ψυχρή
Μόνο η σάρκα πονάει και ματώνει"

Με κοιτάζει ξανά
Με τα μάτια ανοιχτά, που γυρνάω
Σε μια πόλη παλιά
με λυτά τα μαλλιά,  προχωράω...

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ελπίδα ....

 

Σε ψάχνω ...

Μεσ’το πλήθος που τρέχει
κι απορεί μα δε βλέπει
όσα γύρω του βίαια αλλάζουν

Σ’έναν ήλιο που καίει
μα τη σάρκα που τρέμει
τα κεριά δε μπορούν να ζεστάνου

Στον αέρα που πνέει
μα τη γη που αναπνέει

πνιγηρά-μαύρα νέφη σκεπάζουν

Μεσ’τη φύση που ουρλιάζει
μα όσο κι αν σε τρομάζει
τα ουρλιαχτά της για λύση δε φτάνουν

Στα ποτάμια που σβήνουν

και ρωγμές μόνο αφήνουν
καθώς το άνυδρο χώμα χαράζουν

Σε ψάχνω…

Μεσ’τα μάτια που κλαίνε
Στα παιδιά που δε φταίνε
Για έναν κόσμο που άλλοι τους φτιάχνουν …

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Παλιά φωτογραφία...

Εικόνα σ'άψυχο χαρτί θα ΄μαι κι εγώ μια μέρα

όπως εσύ που με κοιτάς με βλέμμα όλο ζωή.

Μίας ζωής που έζησες σε χρόνια περασμένα

κι έγινε μνήμη χάρτινη μιας άλλης εποχής...

Τι θες αλήθεια να μου πεις; Ποιά να 'ταν η γενιά σου;

Χαρές κι αγάπες και γιορτές θα 'χες να διηγηθείς;

Ή μήπως πόνο, πόλεμο, θάνατο και μιζέρια

σημάδια ανεξίτηλα ζωής αλλοτινής...

Μα, νιώθω μου χαμογελάς σαν κάτι να μου κρύβεις
Κι όμως... μου φανερώνεται κάποιο σου μυστικό!

Δεν είσαι εσύ μεσ'το χαρτί, μα Εσύ που με κοιτάζεις

κι αυτή η γυναίκα που κοιτώ, δεν είσαι εσύ μα Εγώ!

Πώς φεύγει έτσι ο καιρός, ο χρόνος πώς γλυστράει

και δυο ζωές πώς γίνεται να μοιάζουνε σα μία;

Έτσι είναι μάτια μου η ζωή, προτού το καταλάβεις

Χαρτί που λιώνει γίνεται, παλιά φωτογραφία...

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Άσε με ...

Άσε με να παίξω λίγο ακόμα

περνάει η ζωή και μεγαλώνω

Άσε με να τρέξω λίγο ακόμα

υπάρχουν δρόμοι που δεν πρόλαβα να τρέξω

Άσε με να γελάσω λίγο ακόμα

σκληραίνει ο κόσμος και το γέλιο λιγοστεύει

Άσε με να ονειρευτώ λίγο ακόμα

στα όνειρά μου οι χειμώνες ξεθυμαίνουν

Άσε με να εμπιστευτώ λίγο ακόμα

φοβούνται οι άνθρωποι και μένουνε μονάχοι

Άσε με να ελπίζω λίγο ακόμα

πως θα'ρθει η μέρα που ο κόσμος θα μονιάσει

Άσε με

Λίγο ακόμα

Να θυμάμαι πώς θέλω να ζήσω ... !

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ο Καθρέφτης ….

 

Μεσ’του καθρέφτη σου τα μάτια θα με δεις 

Αν δε φοβάσαι αληθινά να τον κοιτάξεις ...

Είμαι εγώ, που σου φωνάζω σιωπηλά

Τις παρωπίδες που φοράς να τις πετάξεις 

Ο εαυτός σου... που τον ξέχασες παιδί

Μέσα στις κούκλες και τα άλλα τα παιχνίδια

Μνήμες κι εικόνες που τις κλείδωσες μαζί

Μεσ’του μπαούλου τα παιδιάστικα στολίδια

Είμαι εγώ που έκανα όνειρα πολλά

Για κόσμους όμορφους, στα σύννεφα απλωμένους

Είμαι εγώ που σε ταξίδευα συχνά

Σε παραμύθια μόνο τόπους ειδωμένους

Εκεί που ήρωας θεριεύει το καλό

Δράκοι και μάγισσες ξορκίζονται στο τέλος

Νάνοι και γίγαντες στον ίδιο το σκοπό

Τα χέρια ενώνουνε, κρατώντας το ίδιο βέλος

Εκεί που Πρίγκηπες και Ιππότες με σπαθιά

Χτυπάνε το άδικο κι ορκίζονται αιώνια ...

Στ’άσπρο τους τ’άλογο σε παίρνουν αγκαλιά

Και στο φιλί τους, τ’άστρα ανάβουν σα λαμπιόνια

Αυτός ο κόσμος είναι ακόμα ζωντανός

Όπως κι εγώ πίσω απ’το είδωλο που βλέπεις

Όπως και τότε που τον πίστευες ... μικρός,

Μα είναι δικός σου αν θες εκεί να επιστρέψεις

Κλείσε τα μάτια σου στον κόσμο που κοιτάς

Γύρνα το πρόσωπο και κοίτα εκεί που θέλεις

Χτίσε τον κόσμο σου εκεί που θες να πας

Και αλήθειας βλέμμα θα ‘χει μόνο ο καθρέφτης …

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Στιγμές ....

Ίχνη στο χρόνο οι στιγμές

Γυμνές σιωπές που θέλουν να τις ντύσεις

Βάλε τους χρώματα πολλά

Μα κοίτα μην καλύψεις όλα όσα θέλουν να σου πουν

Τη γύμνια τους δε σκιάζονται, το χρόνο δε φοβούνται

   Για σένα ο χρόνος είναι αυτές

Και μόνο αυτές μπορούνε

   Να σε κρατάνε ζωντανό

 Μάθε κρυφά να τις ακούς

Νιώσε τη μυρωδιά τους

 Δες με τα μάτια της καρδιάς

  Διάβασε τη σκιά τους

Θα σε διδάξουνε πολλά

Αν νοιάζεσαι να μάθεις

Να βρεις τον τρόπο που αποκτάς

  Φτερά για να πετάξεις

Στιγμές που αιώνια θα κρατούν σου υπόσχονται να μείνουν

Άμα ντυθούν με χρώματα, από όνειρα αν γίνουν

Κι αυτό σημαίνει ν'αγαπάς

Να ντύνεις τις στιγμές σου

Με ελπίδα, πίστη και χαρά, σα να 'τανε ποτέ σου -

Ποτέ σου να μην πέθαινες, για πάντα να κρατούσες

   Αυτές τις μαγικές στιγμές, που πάντα αναζητούσες ...

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Γεννέθλια ....

Μη μου μιλάς για τα χρόνια που φύγαν

Τ'αγαπώ...

Μαζί και τις ρυτίδες μου

Δεν τις φοβάμαι ούτε αυτές!

Μονάχα εκείνες της ψυχής έμαθα να φοβάμαι

μα τις απέφυγα αυτές...

Ξέρω πως έφταιξα, πως έκλαψα, λάθη πως έκανα πολλά

μα εκείνα μ'έφεραν εδώ

Για να μπορώ τώρα να πω, πως είμαι ευτυχισμένη.

Για να μπορώ τώρα να δω

όσα η ζωή αληθινά, να δώσει περιμένει.

Μα όταν έρθει η στιγμή!
Να νιώσεις, να εκτιμήσεις
κάθε της δώρο και γιορτή, που φέρνει για να ζήσεις.

Κι εμένα μου ΄φερε πολλά

μα μη βιαστείς να κρίνεις...
Όχι, δεν είναι η ομορφιά, τα πλούτη που ελπίζεις,

Αγάπη είναι, αληθινή 

   που αν θέλεις να τη ζήσεις, μάθε εσύ πρώτα ν'αγαπάς.
   Κι αν πρέπει χρόνια να μετράς προτού να τη γνωρίσεις,

ας είναι ...

Ας είναι ο λόγος που γερνάς !

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Μη με ρωτάς ....

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που την καρδιά μου κάνει να χτυπά πιο δυνατά σαν σε κοιτάζω

Είναι τα μάτια σου, που με κοιτούν βαθιά

και σεργιανούν μεσ'τα σοκάκια της ψυχής μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που στα όνειρά μου τη μορφή σου κάθε βράδυ τριγυρίζει

Είναι η σκέψη σου, που ξαπρυπνά γλυκά

για να διαβαίνει κάθε νύχτα στα όνειρά μου

Mη με ρωτάς τι είναι αυτό

που μεσ'το στήθος μου πετά κάθε που ακούω τη φωνή σου

Είναι τα λόγια σου, που γίνονται φτερά

για να πετούν μεσ'της καρδιάς τους ουρανούς μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που σα να ξέρω το κορμί σου μυστικά αγάπης ψιθυρίζει

Είναι η αγάπη σου, που μυστικά που

αιώνες μας κρατούν μαζί, θυμίζει στο κορμί μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που πιο πολύ να σ'αγαπώ μου λέει, κάθε λεπτό που αρχίζει

Μονάχα ξέρει ο ουρανός

Ποιός λέει στον ήλιο πού να βγει και πού να βρει τη δύση ...

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Μια βόλτα αγκαλιά ....

Να περπατάω στη βροχή μαζί σου

Και ο αέρας να μας παίρνει τα μαλλιά

Να 'ναι το χέρι σου σφιγμένο στο δικό μου

Και να βαδίζουμε ως τα πέρατα μακριά

Να πέφτουν στάλες της βροχής στο πρόσωπό μας

Να κάνει κρύο - να φυσάει δυνατά
Να 'ναι ο κόσμος όλος έξω απ'τον δικό μας
   Κι εμάς ο κόσμος μας, μια βόλτα αγκαλιά

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ανθρώπων Πληγές ....

Λέξεις κι εικόνες

Φιγούρες πολλές

Τι να πιστέψεις

Σε τόσες φωνές

Δάκρυ και γέλιο

Aνθρώπων ζωές

Σκληρά χαραγμένες

Χαμένες ψυχές

Μέρα και νύχτα

Σωπαίνεις μα κλαις

Πώς να γιατρέψεις

Αυτές τις πληγές ....

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Ο Χορός του Έρωτα ....

Της Άνοιξης παιχνίδι θάρρησα πως ήταν
οι πεταλούδες που μεσ'το κορμί μου φώλιασαν
κι έναν τρελό χορό αρχίσαν να χορεύουν
Τι κι αν Χειμώνας ήτανε ακόμη ...
Θα γελαστήκαν σκέφτηκα
θα ξεχαστήκαν και το Νοέμβρη μπέρδεψαν με Απρίλη...

Ήταν γλυκός ετούτος ο Νοέμβρης
Έμοιαζε πιότερο με άνοιξη, παρά με αρχές χειμώνα
ίσως γι'αυτό μπερδεύτηκαν κι αρχίσαν να χορεύουν
Μα ήτανε όμορφα πολύ και χόρεψα μαζί τους
Κι έλεγα πως θα μάθουνε δεν είν'η εποχή τους
και σύντομα θα φύγουνε
Μα εκείνες δε φαινόντουσαν πως το'χανε σκοπό τους
και ο χειμώνας πέρναγε μεσ' τον τρελό χορό τους
 
Έτσι έφτασε η Άνοιξη, που όλο γι'αυτές μιλούσε
κι αυτές γοργά χορεύανε κάθε ώρα που περνούσε
Άστες για λίγο σκέφτηκα, αυτή 'ναι η εποχή τους
πόσο ακόμα θα μπορούν έτσι να στοβιλίζουν;
Μα βιάστηκα όπως φαίνεται το πείσμα τους να κρίνω

αφού κι αν καλοκαίριαζε, εκείνες συνεχίζαν
μεθώντας απ'τα άρωματα της φύσης πoυ μυρίζαν

Τότε είπα πως θα ζαλιστούν και πια θα εγκαταλείψουν
μα εκείνες συνεχίζανε πιότερο να γυρίζουν
Έφταιγε το γλυκό κρασί, το ολόγιομο φεγγάρι
που όμορφα τις ζάλιζε κι έπλεκε το ρυθμό τους
και με καινούργια βήματα στόλιζε τις φιγούρες τους
κάθε λεπτό που πέρναγε, στον όμοφο χορό τους
Τις ζάλιζε η θάλασσα, η μουσική, τα γέλια
τα όνειρα κι οι αγκαλιές κάτω απ'τα πεφταστέρια

Και έφτασε το φθινόπωρο  και μύρισε το χώμα
φύλλα πεσμένα στρώθηκαν  καφέ-κίτρινο χρώμα
Σύννεφα μαζευτήκανε, που δώσανε τα σκήπτρα
στις πρώτες στάλες της βροχής, που είπα θα τις διώξουν
Μα φαίνεται πως κι η βροχή, απ'το ρυθμό της δίνει

κι εκείνες περιστρέφονται μεσ' τη δική τους δύνη !

Τώρα το ξέρω πια καλά, δεν πρόκειται να φύγουν
γιατί δεν είναι οι εποχές που ορίζουν τη ζωή τους
μα ο έρωτας που ατέλειωτος, θρέφει την ύπαρξή τους
Κι αν τόσα χρόνια πέρασαν δίχως να τις κουράσουν
ξέρω πως δε θα κουραστούν ποτέ
Μόνο θα συνεχίζουν...

Κάθε Σεπτέμβρη να κερνούν γλυκό κρασί στα δύο
σε μαξιλάρες στο χαλί και στων κεριών το ημίφως
και το Νοέμβρη να μεθούν.

Χορεύοντας για δύο...

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ....

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να ντυθούν με λέξεις της ψυχής μου τα χρώματα ...
Να ζωγραφίσω το βλέμμα σου που φυλακίζει τα όνειρά μου
και τ΄άγγιγμά σου που σα ρούχο το κορμί μου έχει φορέσει
σαν ένα με τη σάρκα μου ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να βαφτούν με χρώμα οι στιγμές του ονείρου ...
Να αποτυπώσω στο χαρτί τις μέρες και τις νύχτες μας
και κάθε λέξη να ποτίσω απ' το άρωμά σου
μυρωδιά βραδυνής θάλασσας με ίχνη από καπνό ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς ν'ακουστούν όσα τα μάτια ομολογούν ...
Να περιγράψω όσα τα βλέμματα φλύαρα φανερώνουν
και όσα οι ανάσες μαρτυρούν σα δυναμώνουν
ίδια άγρια κύματα που προσπαθούν να φιληθούν με τ'άστρα ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να ειπωθούν τα "σ'αγαπώ" που μας πετούν ψηλά ...
Να τραγουδήσω αυτά που άγγελοι τους πρέπει να τα πούνε
και να βρω στίχους μαγικούς που υφαίνονται από έρωτα
κι αγγίζουν την καρδιά ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Μα πιό πολύ

Πώς να μιλήσω γι'αυτήν την αγκαλιά !

Ξημερώνει ....

Αλλιώτικα ξημερώνει η μέρα μέσα στην αγκαλιά σου
Σα να ξυπνάει απ'την ανάσα σου, να βγαίνει απ'το κορμί σου ...
Κι αν πάντα λάτρευα τον ήλιο το πρωί, δυο ήλιους έχω τώρα να λατρεύω όταν τα μάτια σου κοιτώ
στην πρώτη λάμψη της αυγής.
Κι αν κάποτε τα όνειρα τις νύχτες με ταξίδευαν, είναι τα χέρια σου που με κρατούν τώρα σφιχτά και σε ταξίδια μαγικά με σεργιανούν ...
Τις μέρες και τις νύχτες μας ...

© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Τι Παραμύθι Να Σου Πω ....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν στην αγκαλιά μου γέρνεις για να κοιμηθείς ;

Ποιά ιστορία παλιά ή του μυαλού, που να μιλάει για αγάπη μόνο και για όνειρα που γίνονται αλήθεια;

Ποιές λέξεις να σου ψιθυρίσω να διώξουν τις έννοιες σου μακριά και τόπους να σου φέρω εδώ να βάλεις τα όνειρά σου....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν τα μάτια σου θέλουν να κλείσουν και να ονειρευτούν;

Ποιά ξωτικά, να σε οδηγήσουν για να ξεχαστείς εκεί

Στη χώρα του ποτέ, που τα παιδιά μένουν παιδιά για πάντα...

Νεράιδες να σου τραγουδούν τους πιο όμορφους σκοπούς χορεύοντας

Για να χαμογελούν τα καστανά σου μάτια....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Που να μιλάει για Ιππότες και για Πρίγκηπες, όμοιους κι αντάξιούς σου...

Για θησαυρούς ατέλειωτους, πολύτιμα πετράδια,

Ίδια με όσα κρύβεις στης ψυχής, τα απάτητα μονοπάτια;

Θα σου μιλήσω για έναν Πρίγκηπα, που ενώ είχε τα πάντα

Ένιωθε πάντοτε μισός γιατί δεν είχε αγάπη...

Για ένα κορίτσι αλλιώτικο που έψαχνε στο φεγγάρι

Το άλλο της μισό να βρει...

Μα το 'χανε μαγέψει, να το 'βρει αν ένας πρίγκηπας

Τ'αληθινό της πρόσωπο μπορέσει να μαντέψει...

Θα σου μιλήσω για τους δυο, που έφτιαχναν εικόνες

Κάθε βραδυά που αντάμωναν κοιτώντας το φεγγάρι

Μέσα απ'τα μάτια τ'ουρανού κι έπλεκαν τα όνειρά τους...

Για τ'άστρα που κεντούσανε του φεγγαριού το δρόμο

Σαν προσπαθούσαν να διαβούν για να 'βρουν την αγάπη

Στη θάλασσα που τους χώριζε, μα έβλεπε την καρδιά τους...

Τη θάλασσα που στόλιζε κοχύλια τους γυαλούς της

Φτιαγμένα από τα όνειρα κι από τα δάκρυά τους

Που ήτανε όμορφα πολύ, ίδια με τις ψυχές τους...

Ψυχές που μοιάζανε σα μια... και ήτανε γραμμένο,

Να γνωριστούν, να σμίξουνε σε μία τις ζωές τους...

Για ένα φεγγάρι θα σου πω, που γέμισε μια νύχτα

Για να πλανέψει και τους δυο...

Το φόβο να νικήσουν, να αφεθούν, να αγαπηθούν

Ζωή μαζί να ζήσουν...

Για δυο μισά που ενώθηκαν και λύσανε τα μάγια

Σαν ανταμώσαν μια στιγμή που θα 'φτανε για πάντα

Το δρόμο του σα διάβηκαν μία βραδυά με πίστη...

Για έναν Πρίγκηπα μισό κι ένα μισό κορίτσι ....

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Θα 'Θελα Να΄Μουν ....

Θα ΄θελα να 'μουν Ουρανός ....

Για σένα κάθε νύχτα ν'ανάβω όλα τα αστέρια μου και το φεγγάρι ολόγιομο να βγάζω βόλτα κάθε βράδυ για να φωτίζει το δρόμο σου.... Και κάθε μέρα, με το χαμόγελό του να σε φωτίζει ο ήλιος μου κι οι αχτίδες του να σε τυλίγουνε ζεστά να μην κρυώνεις ....

Θα 'θελα να 'μουν Θάλασσα ....
Να ταξιδεύω τα όνειρά σου σε μέρη μαγικά, που όμοια τους δεν έχουν δει και χάρτες ναυτικοί δεν τα χωράνε... Στον κοραλλένιο μου βυθό να σε πηγαίνω όταν πονάς, για να ξεχνάς... και όσους κρύβω θησαυρούς να σου χαρίζω ... αφού για σένα φυλαγμένους είχα ....

Θα ΄θελα να 'μουν Άνοιξη ....
Με χρώματα και μυρωδιές να ντύνω τη ζωή σου... Τα χελιδόνια τ'ουρανού να στέλνω κάθε μου πρωί, να σε ξυπνούν κελαηδιστά και κάθε βράδυ μου, αγιόκλημα και γιασεμιά για να σε νανουρίζουν με το γλυκό τους άρωμα... να 'ναι γλυκά τα όνειρά σου ....

Θα 'θελα να 'μουν λιμάνι να σε καρτερώ κι ανέμους να ημερεύω... Σαν έρχεσαι, τις έννοιες σου να διώχνω μακριά και την ψυχή σου να μπορώ να γαληνεύω όταν από φουρτούνα φτάνεις... Να σε νταντεύω στοργικά μέχρι να αναθαρρήσεις και φύγεις πάλι για άλλους προορισμούς... και τότε υπόσχεση να δίνω, πως θα 'μαι πάντα εδώ προσμένοντάς σε πάλι να 'ρθεις ....

Θα 'θελα να 'μουν χρωματιστό μελάνι στην πένα της ζωής...

Τις πιο όμορφες λέξεις να σου γράψω, τις πιο φωτεινές εικόνες να σου φτιάξω, τα πιο μεγάλα όνειρα να ζωγραφίσω για σένα... Να κυλήσω ρυθμικά πάνω στις άγραφες σελίδες της γεμίζοντάς τες με έμπνευση κι ελπίδα και χαρά, σ'ένα βιβλίο ατέλειωτο, φτιαγμένο με όση αγάπη αντέχεις ....

Όμως

Δεν είμαι ουρανός να σ'αγκαλιάζω από ψηλά, ούτε και θάλασσα μέσα μου να σε κλείνω... Δεν είμαι Άνοιξη να κάνω τα όνειρα γλυκά, μήτε λιμάνι, απάγγιο σου να γίνω... Να ζωγραφίσω δεν μπορώ κι οι λέξεις μου φτωχές πολλές φορές μου βγαίνουν ...

Δεν είμαι τίποτα από αυτά.
Είμαι μονάχα μια αγκαλιά ζεστή που σε κρατάει
που υπόσχεται να είναι εκεί και να σε καρτεράει.
Να ταξιδεύει τα όνειρα, γλυκά να τα ποτίζει
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σε νανουρίζει ....

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Το Πιο Όμορφο Ουράνιο Τόξο ....

Από παιδί μου άρεσε να κρύβομαι στον κόσμο των ονείρων

Ίσως γιατί ο κόσμος μου δεν είχε χρώματα πολλά

κι εμένα τα όνειρά μου ήταν γεμάτα ουράνια τόξα ...

Θυμάμαι που σκαρφάλωνα ανυπόμονα στο πράσινο

για να μπορώ να βλέπω τον κόσμο από ψηλά με ελπίδα

Χαμογελούσε η ψυχή μου τότε, όπως χαμογελάει ο ήλιος στο ζεστό πρωί ...

Άλλοτε, ανέβαινα στο κόκκινο, το χρώμα της αγάπης

κι ας μην ήξερα ακόμα πόσο πιο κόκκινο θα γίνονταν το χρώμα της αργότερα

Πετάριζε η καρδιά μου τότε σα σπουργιτάκι που αφήνει τη φωλιά μα με λαχτάρα τόση για το άγνωστο που ανοίγονταν μπροστά της ....

Κι άλλοτε, ανέβαινα στο μπλε

για να ταξιδεύω στης ψυχής μου τις θάλασσες 

Kι ήταν πολλές ... αλλού γαλάζιες κι ήμερες κι αλλού αγριεμένες, ίδιο άγριο άλογο που προσπαθούν να του φορέσουν χαλινάρι. Mα κι έτσι ... πάντα μου άρεσαν οι θάλασσες ....

Πότε πότε, σταμάταγα στο κίτρινο για ν'αγναντεύω τον ήλιο, σαν κουρασμένος ταξιδιώτης που ξαποσταίνει στην πηγή. Μα φρόντιζα πάντα ν'αποφεύγω το μενεξεδί που μου 'φερνε λύπη στην καρδιά...

Kαι τα κατάφερνα !

Με μια μεγάλη δρασκελιά, πήδαγα στο πορτοκαλί

που φώτιζε ολοένα τα όνειρά μου

Πιο πολύ... και πιο πολύ... μέχρι που γίνονταν λευκά !

Μικρές, λευκές, χιλιάδες μαργαρίτες που απλώνονταν παντού και με ξυπνούσανε σιγά σιγά με το λεπτό άρωμά τους.

Μα με ξυπνούσαν σ'έναν κόσμο άχρωμο... ή μενεξεδί ...

Κι εμένα η δρασκελιά μου δεν έφτανε το πορτοκαλί

τόσο μικρή που ήταν έξω απ'τον κόσμο των ονείρων

Ως το πρωί που ξύπνησα κι ήσουν εσύ εκεί ...

Να με κοιτάς και να κρατάς στα χέρια σου

ένα μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο !

"Καλημέρα !!! Δεν είναι όμορφα τα χρώματα; "

ρώτησες μ'ένα χαμόγελο πιο φωτεινό
απ'το ουράνιο τόξο που κρατούσες

και με τύλιξες γρήγορα μ'αυτό!

"Για να μη φοβάσαι να ξυπνήσεις" είπες

και μ' αγκάλιασες σφιχτά.

Και τότε, το κόκκινο έγινε πιό κόκκινο από ποτέ ...

Κι ο Κόσμος μου, το πιο φωτεινό, το πιο λαμπερό

το πιο όμορφο ουράνιο τόξο !

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Εικόνες ....

Με χρώματα του δειλινού ζωγραφισμένες στο βάθος τ'ουρανού, σημάδια από κραγιόνια και μπογιές που αφήνανε τα χέρια μας όπου ακουμπούσαν τις ψυχές μας,  ψάχνοντας μονοπάτια αδιάβατα που βρήκαμε μαζί.

Τυχαία ...

Εικόνες μελαγχολικές σαν Κυριακάτικα απογεύματα

Εικόνες τόσο τρυφερές σαν άγγιγμα μωρού 

Εικόνες όμορφες, ζεστές, σαν Άνοιξη που ανθίζει 

σαν ήλιος του μεσημεριού, σαν δάκρυ από χαρά.

Εικόνες κόσμων μακρινών στα σύννεφα φτιαγμένων

παλέττες με ονειρόσκονη σε χέρια ονειροπόλων

καρδιές που ψάχνουν να σωθούν, το φόβο να ξορκίσουν 

ζωές που ήταν ν' ανταμωθούν... ταξίδι μεσ' το χρόνο.

Μοιραία ....

Εικόνες με αρώματα και χρώματα πλεγμένες 

σαν το στεφάνι του Μαγιού, σαν κήπος της Λαμπρής 

σαν ανθοστόλιστη εκκλησιά με πίστη ποτισμένη
με πόνο, θλίψη και λιγμό, που γίνονται χαρά.

Εικόνες απ'τα μάτια μου που βλέπουν στα δικά σου
φεγγάρια και πανσέληνους και άστρα της αυγής
Θάλασσες που ονειρεύονται, καθρέφτες της καρδιάς μου

καράβια που ξεκίνησαν ταξίδι μιας ζωής.

Εικόνες 

δικές σου και δικές μου ...

Ανάμεσα Στα Σύννεφα ....

Ανάμεσα στα σύννεφα ...
Eκεί σε είδα πρώτη φορά ...
Είχες δυο μάτια όλο φως σαν καλοκαιρινά απομεσήμερα
κι ένα χαμόγελο ζεστό σαν την άμμο του Αυγούστου ...

Περπατούσες και φώτιζες τον ουρανό μου,
αγκαλιά με το φεγγάρι που ξεκίναγε το βραδυνό ταξίδι του παίζοντας με τα σύννεφα κρυφτό όπως εμείς με το χρόνο ...

Το χρόνο που μας έφερε κοντά χωρίς πυξίδα  

σα να ναι αλλοτινός
Παιχνίδι παίζοντας θαρρείς, ελέγχοντας τις αντοχές μας
όπως το φεγγάρι με τις κορφές των δέντρων
που γέρνουν σθεναρά κάτω από το βάρος του ...

Ψιθύρισα "δε θέλω να χαθείς"  

σα να μπορούσες να μ'ακούσεις
Kι εσύ, σα ν'άκουσες, με κοίταξες και χαμογέλασες ζεστά
"Τι χρώμα έχει ο έρωτας ;" με ρώτησες
"Το χρώμα των ματιών μου όταν σε κοιτάζουν" απάντησα...

'Απλωσες το χέρι σου κι έπιασες το δικό μου
"Έλα μαζί μου", είπες σιγά
Σε ρώτησα " πού πάμε;"
"Μια βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα

Το χρόνο που μας έφερε κοντά να ξεγελάσουμε 

και να κρυφτούμε
και την πυξίδα που έχασε να βρούμε πριν χαράξει

και χαθούμε"

Και ξεκινήσαμε
Ανάμεσα στα σύννεφα ...



© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)