Τι Παραμύθι Να Σου Πω ....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν στην αγκαλιά μου γέρνεις για να κοιμηθείς ;

Ποιά ιστορία παλιά ή του μυαλού, που να μιλάει για αγάπη μόνο και για όνειρα που γίνονται αλήθεια;

Ποιές λέξεις να σου ψιθυρίσω να διώξουν τις έννοιες σου μακριά και τόπους να σου φέρω εδώ να βάλεις τα όνειρά σου....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν τα μάτια σου θέλουν να κλείσουν και να ονειρευτούν;

Ποιά ξωτικά, να σε οδηγήσουν για να ξεχαστείς εκεί

Στη χώρα του ποτέ, που τα παιδιά μένουν παιδιά για πάντα...

Νεράιδες να σου τραγουδούν τους πιο όμορφους σκοπούς χορεύοντας

Για να χαμογελούν τα καστανά σου μάτια....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Που να μιλάει για Ιππότες και για Πρίγκηπες, όμοιους κι αντάξιούς σου...

Για θησαυρούς ατέλειωτους, πολύτιμα πετράδια,

Ίδια με όσα κρύβεις στης ψυχής, τα απάτητα μονοπάτια;

Θα σου μιλήσω για έναν Πρίγκηπα, που ενώ είχε τα πάντα

Ένιωθε πάντοτε μισός γιατί δεν είχε αγάπη...

Για ένα κορίτσι αλλιώτικο που έψαχνε στο φεγγάρι

Το άλλο της μισό να βρει...

Μα το 'χανε μαγέψει, να το 'βρει αν ένας πρίγκηπας

Τ'αληθινό της πρόσωπο μπορέσει να μαντέψει...

Θα σου μιλήσω για τους δυο, που έφτιαχναν εικόνες

Κάθε βραδυά που αντάμωναν κοιτώντας το φεγγάρι

Μέσα απ'τα μάτια τ'ουρανού κι έπλεκαν τα όνειρά τους...

Για τ'άστρα που κεντούσανε του φεγγαριού το δρόμο

Σαν προσπαθούσαν να διαβούν για να 'βρουν την αγάπη

Στη θάλασσα που τους χώριζε, μα έβλεπε την καρδιά τους...

Τη θάλασσα που στόλιζε κοχύλια τους γυαλούς της

Φτιαγμένα από τα όνειρα κι από τα δάκρυά τους

Που ήτανε όμορφα πολύ, ίδια με τις ψυχές τους...

Ψυχές που μοιάζανε σα μια... και ήτανε γραμμένο,

Να γνωριστούν, να σμίξουνε σε μία τις ζωές τους...

Για ένα φεγγάρι θα σου πω, που γέμισε μια νύχτα

Για να πλανέψει και τους δυο...

Το φόβο να νικήσουν, να αφεθούν, να αγαπηθούν

Ζωή μαζί να ζήσουν...

Για δυο μισά που ενώθηκαν και λύσανε τα μάγια

Σαν ανταμώσαν μια στιγμή που θα 'φτανε για πάντα

Το δρόμο του σα διάβηκαν μία βραδυά με πίστη...

Για έναν Πρίγκηπα μισό κι ένα μισό κορίτσι ....

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Θα 'Θελα Να΄Μουν ....

Θα ΄θελα να 'μουν Ουρανός ....

Για σένα κάθε νύχτα ν'ανάβω όλα τα αστέρια μου και το φεγγάρι ολόγιομο να βγάζω βόλτα κάθε βράδυ για να φωτίζει το δρόμο σου.... Και κάθε μέρα, με το χαμόγελό του να σε φωτίζει ο ήλιος μου κι οι αχτίδες του να σε τυλίγουνε ζεστά να μην κρυώνεις ....

Θα 'θελα να 'μουν Θάλασσα ....
Να ταξιδεύω τα όνειρά σου σε μέρη μαγικά, που όμοια τους δεν έχουν δει και χάρτες ναυτικοί δεν τα χωράνε... Στον κοραλλένιο μου βυθό να σε πηγαίνω όταν πονάς, για να ξεχνάς... και όσους κρύβω θησαυρούς να σου χαρίζω ... αφού για σένα φυλαγμένους είχα ....

Θα ΄θελα να 'μουν Άνοιξη ....
Με χρώματα και μυρωδιές να ντύνω τη ζωή σου... Τα χελιδόνια τ'ουρανού να στέλνω κάθε μου πρωί, να σε ξυπνούν κελαηδιστά και κάθε βράδυ μου, αγιόκλημα και γιασεμιά για να σε νανουρίζουν με το γλυκό τους άρωμα... να 'ναι γλυκά τα όνειρά σου ....

Θα 'θελα να 'μουν λιμάνι να σε καρτερώ κι ανέμους να ημερεύω... Σαν έρχεσαι, τις έννοιες σου να διώχνω μακριά και την ψυχή σου να μπορώ να γαληνεύω όταν από φουρτούνα φτάνεις... Να σε νταντεύω στοργικά μέχρι να αναθαρρήσεις και φύγεις πάλι για άλλους προορισμούς... και τότε υπόσχεση να δίνω, πως θα 'μαι πάντα εδώ προσμένοντάς σε πάλι να 'ρθεις ....

Θα 'θελα να 'μουν χρωματιστό μελάνι στην πένα της ζωής...

Τις πιο όμορφες λέξεις να σου γράψω, τις πιο φωτεινές εικόνες να σου φτιάξω, τα πιο μεγάλα όνειρα να ζωγραφίσω για σένα... Να κυλήσω ρυθμικά πάνω στις άγραφες σελίδες της γεμίζοντάς τες με έμπνευση κι ελπίδα και χαρά, σ'ένα βιβλίο ατέλειωτο, φτιαγμένο με όση αγάπη αντέχεις ....

Όμως

Δεν είμαι ουρανός να σ'αγκαλιάζω από ψηλά, ούτε και θάλασσα μέσα μου να σε κλείνω... Δεν είμαι Άνοιξη να κάνω τα όνειρα γλυκά, μήτε λιμάνι, απάγγιο σου να γίνω... Να ζωγραφίσω δεν μπορώ κι οι λέξεις μου φτωχές πολλές φορές μου βγαίνουν ...

Δεν είμαι τίποτα από αυτά.
Είμαι μονάχα μια αγκαλιά ζεστή που σε κρατάει
που υπόσχεται να είναι εκεί και να σε καρτεράει.
Να ταξιδεύει τα όνειρα, γλυκά να τα ποτίζει
να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και να σε νανουρίζει ....

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Το Πιο Όμορφο Ουράνιο Τόξο ....

Από παιδί μου άρεσε να κρύβομαι στον κόσμο των ονείρων

Ίσως γιατί ο κόσμος μου δεν είχε χρώματα πολλά

κι εμένα τα όνειρά μου ήταν γεμάτα ουράνια τόξα ...

Θυμάμαι που σκαρφάλωνα ανυπόμονα στο πράσινο

για να μπορώ να βλέπω τον κόσμο από ψηλά με ελπίδα

Χαμογελούσε η ψυχή μου τότε, όπως χαμογελάει ο ήλιος στο ζεστό πρωί ...

Άλλοτε, ανέβαινα στο κόκκινο, το χρώμα της αγάπης

κι ας μην ήξερα ακόμα πόσο πιο κόκκινο θα γίνονταν το χρώμα της αργότερα

Πετάριζε η καρδιά μου τότε σα σπουργιτάκι που αφήνει τη φωλιά μα με λαχτάρα τόση για το άγνωστο που ανοίγονταν μπροστά της ....

Κι άλλοτε, ανέβαινα στο μπλε

για να ταξιδεύω στης ψυχής μου τις θάλασσες 

Kι ήταν πολλές ... αλλού γαλάζιες κι ήμερες κι αλλού αγριεμένες, ίδιο άγριο άλογο που προσπαθούν να του φορέσουν χαλινάρι. Mα κι έτσι ... πάντα μου άρεσαν οι θάλασσες ....

Πότε πότε, σταμάταγα στο κίτρινο για ν'αγναντεύω τον ήλιο, σαν κουρασμένος ταξιδιώτης που ξαποσταίνει στην πηγή. Μα φρόντιζα πάντα ν'αποφεύγω το μενεξεδί που μου 'φερνε λύπη στην καρδιά...

Kαι τα κατάφερνα !

Με μια μεγάλη δρασκελιά, πήδαγα στο πορτοκαλί

που φώτιζε ολοένα τα όνειρά μου

Πιο πολύ... και πιο πολύ... μέχρι που γίνονταν λευκά !

Μικρές, λευκές, χιλιάδες μαργαρίτες που απλώνονταν παντού και με ξυπνούσανε σιγά σιγά με το λεπτό άρωμά τους.

Μα με ξυπνούσαν σ'έναν κόσμο άχρωμο... ή μενεξεδί ...

Κι εμένα η δρασκελιά μου δεν έφτανε το πορτοκαλί

τόσο μικρή που ήταν έξω απ'τον κόσμο των ονείρων

Ως το πρωί που ξύπνησα κι ήσουν εσύ εκεί ...

Να με κοιτάς και να κρατάς στα χέρια σου

ένα μεγάλο, λαμπερό ουράνιο τόξο !

"Καλημέρα !!! Δεν είναι όμορφα τα χρώματα; "

ρώτησες μ'ένα χαμόγελο πιο φωτεινό
απ'το ουράνιο τόξο που κρατούσες

και με τύλιξες γρήγορα μ'αυτό!

"Για να μη φοβάσαι να ξυπνήσεις" είπες

και μ' αγκάλιασες σφιχτά.

Και τότε, το κόκκινο έγινε πιό κόκκινο από ποτέ ...

Κι ο Κόσμος μου, το πιο φωτεινό, το πιο λαμπερό

το πιο όμορφο ουράνιο τόξο !

 © Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Εικόνες ....

Με χρώματα του δειλινού ζωγραφισμένες στο βάθος τ'ουρανού, σημάδια από κραγιόνια και μπογιές που αφήνανε τα χέρια μας όπου ακουμπούσαν τις ψυχές μας,  ψάχνοντας μονοπάτια αδιάβατα που βρήκαμε μαζί.

Τυχαία ...

Εικόνες μελαγχολικές σαν Κυριακάτικα απογεύματα

Εικόνες τόσο τρυφερές σαν άγγιγμα μωρού 

Εικόνες όμορφες, ζεστές, σαν Άνοιξη που ανθίζει 

σαν ήλιος του μεσημεριού, σαν δάκρυ από χαρά.

Εικόνες κόσμων μακρινών στα σύννεφα φτιαγμένων

παλέττες με ονειρόσκονη σε χέρια ονειροπόλων

καρδιές που ψάχνουν να σωθούν, το φόβο να ξορκίσουν 

ζωές που ήταν ν' ανταμωθούν... ταξίδι μεσ' το χρόνο.

Μοιραία ....

Εικόνες με αρώματα και χρώματα πλεγμένες 

σαν το στεφάνι του Μαγιού, σαν κήπος της Λαμπρής 

σαν ανθοστόλιστη εκκλησιά με πίστη ποτισμένη
με πόνο, θλίψη και λιγμό, που γίνονται χαρά.

Εικόνες απ'τα μάτια μου που βλέπουν στα δικά σου
φεγγάρια και πανσέληνους και άστρα της αυγής
Θάλασσες που ονειρεύονται, καθρέφτες της καρδιάς μου

καράβια που ξεκίνησαν ταξίδι μιας ζωής.

Εικόνες 

δικές σου και δικές μου ...

Ανάμεσα Στα Σύννεφα ....

Ανάμεσα στα σύννεφα ...
Eκεί σε είδα πρώτη φορά ...
Είχες δυο μάτια όλο φως σαν καλοκαιρινά απομεσήμερα
κι ένα χαμόγελο ζεστό σαν την άμμο του Αυγούστου ...

Περπατούσες και φώτιζες τον ουρανό μου,
αγκαλιά με το φεγγάρι που ξεκίναγε το βραδυνό ταξίδι του παίζοντας με τα σύννεφα κρυφτό όπως εμείς με το χρόνο ...

Το χρόνο που μας έφερε κοντά χωρίς πυξίδα  

σα να ναι αλλοτινός
Παιχνίδι παίζοντας θαρρείς, ελέγχοντας τις αντοχές μας
όπως το φεγγάρι με τις κορφές των δέντρων
που γέρνουν σθεναρά κάτω από το βάρος του ...

Ψιθύρισα "δε θέλω να χαθείς"  

σα να μπορούσες να μ'ακούσεις
Kι εσύ, σα ν'άκουσες, με κοίταξες και χαμογέλασες ζεστά
"Τι χρώμα έχει ο έρωτας ;" με ρώτησες
"Το χρώμα των ματιών μου όταν σε κοιτάζουν" απάντησα...

'Απλωσες το χέρι σου κι έπιασες το δικό μου
"Έλα μαζί μου", είπες σιγά
Σε ρώτησα " πού πάμε;"
"Μια βόλτα ανάμεσα στα σύννεφα

Το χρόνο που μας έφερε κοντά να ξεγελάσουμε 

και να κρυφτούμε
και την πυξίδα που έχασε να βρούμε πριν χαράξει

και χαθούμε"

Και ξεκινήσαμε
Ανάμεσα στα σύννεφα ...



© Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)